Internet of Things یا همان اینترنت اشیا، سیستمی از دستگاه‌های محاسباتی مرتبط،

ماشین‌های مکانیکی و دیجیتال، اشیاء، حیوانات یا افراد با شناسه‌های منحصر به ‌فرد است

که توانایی انتقال داده‌ها را از طریق شبکه بدون نیاز به ارتباط فرد به فرد یا فرد با کامپیوتر، دارند.

به طور فزاینده‌ای، سازمان‌ها در صنایع مختلف از اینترنت اشیا استفاده می‌کنند

تا کارآمدتر عمل کنند، مشتریان را بهتر درک کنند،

تصمیم‌گیری را بهبود بخشند و ارزش کسب‌وکار را افزایش دهند.

پیشنهاد می‌کنیم مطلب «استراتژی گاو بنفش چیست؟» را هم بخوانید.

اینترنت اشیا چگونه کار می کند؟

یک اکوسیستم اینترنت اشیا شامل دستگاه‌های هوشمند مبتنی بر وب است

که از سیستم‌های تعبیه‌شده مانند پردازنده‌ها، حسگرها و سخت‌افزارهای ارتباطی برای جمع‌آوری،

ارسال و اقدام بر روی داده‌هایی که از محیط خود به دست می‌آورند، استفاده می‌کنند.

دستگاه‌های اینترنت اشیا، داده‌هایی که جمع‌آوری می‌کنند

را با اتصال به دستگاه‌های اینترنت اشیا به اشتراک می‌گذارند تا این داده‌ها تجزیه و تحلیل شوند.

گاهی اوقات، این دستگاه‌ها با سایر دستگاه‌های مرتبط ارتباط برقرار می‌کنند و بر اساس اطلاعاتی که از یکدیگر دریافت می‌کنند، عمل می‌کنند.

دستگاه‌ها بیشتر کار را بدون دخالت انسان انجام می‌دهند، اگرچه افراد می‌توانند با دستگاه‌ها تعامل داشته باشند، برای مثال برای راه‌اندازی، دادن دستورالعمل‌ها یا دسترسی به داده‌ها.

اتصال، شبکه و پروتکل‌های ارتباطی مورد استفاده با این دستگاه‌های دارای وب تا حد زیادی بستگی به برنامه‌های خاص اینترنت اشیا مستقر شده دارد.

اینترنت اشیا همچنین می‌تواند از هوش مصنوعی (AI) و یادگیری ماشین (machine learning) برای کمک به آسان‌تر شدن و پویاتر کردن فرآیندهای جمع‌آوری داده‌ها استفاده کند.

چرا اینترنت اشیا مهم است؟

اینترنت اشیا به افراد کمک می‌کند هوشمندتر زندگی کنند. به عنوان مثال، هنگامی که شخصی به خانه می‌رسد، ماشین او می تواند از طریق IoT با پارکینگ ارتباط برقرار کند تا در باز شود. ترموستات می‌تواند با دمای از پیش تعیین شده تنظیم شود و میزان نور را می‌توان با شدت و رنگ مختلف تنظیم کرد.

علاوه بر ارائه دستگاه‌های هوشمند برای خودکارسازی خانه‌ها، اینترنت اشیا برای کسب و کارها هم ضروری است.

اینترنت اشیا ماشین‌ها را قادر می‌سازد تا کارهای خسته‌کننده را بدون دخالت انسان انجام دهند. شرکت‌ها می‌توانند فرآیندها را خودکار کنند، هزینه‌های نیروی کار را کاهش دهند، ضایعات را کاهش دهند و ارائه خدمات را بهبود بخشند. اینترنت اشیا به کاهش هزینه تولید و تحویل کالا کمک می‌کند و شفافیت را در تراکنش‌های مشتری بالا می‌برد.

اینترنت اشیا یکی از فناوری‌های مهم و رو به پیشرفت است، چون هر روز کسب‌وکارهای بیشتری به پتانسیل‌های این فناوری برای نگه داشتن خود در بازار رقابتی پی می‌برند.

مزایای اینترنت اشیا برای سازمان‌ها

اینترنت اشیا مزیت‌های متفاوتی را به سازمان‌ها ارائه می‌دهد. بعضی از مزایا مختص به یک صنعت و برخی دیگر در چندین صنعت قابل اجرا هستند. مزایای رایج برای کسب و کارها شامل موارد زیر است:

• فرآیندهای کلی کسب و کار را زیر نظر دارد.
• تجربه مشتری را بهبود می‌بخشد.
• باعث صرفه جویی در زمان و هزینه می‌شود.
• بهره‌وری کارکنان را افزایش می دهد.
• مدل‌های تجاری یکپارچه و سازگار را ارائه می‌دهد.
• باعث اجرای تصمیمات بهتر برای کسب و کارها می‌شود.
• درآمد بیشتری ایجاد می‌کند.

اینترنت اشیا، کسب و کارها را تشویق می‌کند تا درباره رویکردشان تجدیدنظر کنند و ابزارهایی را برای بهبود استراتژی‌های کسب‌وکارشان در اختیار آن‌ها قرار می‌دهد.

به طور کلی، اینترنت اشیا در سازمان‌های تولیدی، حمل‌ونقل و خدماتی که از حسگرها و سایر دستگاه‌های اینترنت اشیا استفاده می‌کنند، کاربرد بیشتری دارد. اما، در صنایع دیگر مانند کشاورزی، زیرساخت‌ها و صنایع اتوماسیون خانگی نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد و بعصی از کسب و کارها را به سمت تحول دیجیتال سوق می‌دهد.

اینترنت اشیاء می‌تواند کار کشاورزان را راحت‌تر کند. حسگرها می‌توانند داده‌های مربوط به بارندگی، رطوبت، دما و محتوای خاک را جمع‌آوری کنند و اینترنت اشیا می‌تواند به خودکارسازی تکنیک‌های کشاورزی کمک کند.

این تکنولوژی همچنین می‌تواند به نظارت بر عملیات زیرساخت در صنعت ساختمان کمک کند. برای مثال، حسگرها می‌توانند تغییرات درون ساختمان‌های سازه‌ای، پل‌ها و سایر زیرساخت‌ها را که می‌توانند ایمنی را به خطر بیندازند، بررسی کنند. این کار مزایایی مانند بهبود مدیریت حوادث، کاهش هزینه‌های عملیات و بهبود کیفیت خدمات را فراهم می کند.

در مقیاس وسیع‌تر، شهرهای هوشمند می‌توانند به شهروندان در کاهش ضایعات و مصرف انرژی کمک کنند. اینترنت اشیاءمی‌تواند همه صنایع از جمله مراقبت‌های بهداشتی، مالی، خرده فروشی و تولید را تحت تاثیر قرار دهد.

مزایا اینترنت اشیا به صورت کلی

برخی از مزایای اینترنت اشیا شامل موارد زیر است:

• دسترسی به اطلاعات را از هر نقطه و در هر زمان در هر دستگاهی امکان‌پذیر می‌کند.
• ارتباط بین دستگاه های الکترونیکی را بهبود می‌بخشد.
• انتقال داده‌ها از طریق یک شبکه متصل، که می‌تواند در زمان و هزینه صرفه جویی کند.
• حجم زیادی از داده‌ها را از دستگاه‌های مختلف جمع آوری و به کاربران و تولیدکنندگان کمک می‌کند.
• داده‌ها را تجزیه و تحلیل می‌کند و میزان داده‌هایی را که باید به فضای ابری ارسال شود را کاهش می‌دهد.
• وظایف را برای بهبود کیفیت خدمات یک کسب و کار خودکار می‌کند و نیاز به مداخله انسانی را کاهش می‌دهد.
• مراقبت بهداشتی از بیماران را به طور مداوم و موثرتر ممکن می‌سازد.

هوشمندسازی خانه‌ها به کمک اینترنت اشیاء

هیچ ساختمانی بدون تدابیر ایمنی مناسب نمی تواند هوشمند باشد. ارائه‌دهندگان ساختمان‌های هوشمند بر اهمیت یکپارچه‌سازی سیستم‌های آتش‌سوزی، امنیت، نفوذ و کنترل دسترسی تاکید می‌کنند، زیرا آن‌ها اجزای کلیدی یک ساختمان هوشمند و متصل هستند.

به کمک اینترنت اشیاء امکان هوشمندسازی خانه‌ها فراهم شده است. نظارت از راه دور، ایمنی، تشخصی حرکت، صرفه‌جویی در انرژی، سفارشی‌سازی، کنترل هوشمند و رفاه از جمله مزایای استفاده از IoT در خانه‌هاست.

از جمله محصولاتی که در هوشمندسازی خانه‌ها استفاده می‌شود، می‌توان به قفل درب هوشمند، دوربین بیرونی، ریموت کنترل، لامپ هوشمند، تقویت‌کننده سیگنال، دوربین داخلی، حسگر حرکت بیرونی و داخلی و…. اشاره کرد. این محصولات اغلب به‌صورت پکیج و با توجه به نیاز و خواسته‌های مشتری به فروش می‌رسند.

گروه وطن‌زرین یکی از گروه‌های پیشرو در این صنعت است که محصولات IoT برای هوشمندسازی خانه و محل کار را به زودی از طریق شرکت پویندگان پردازش مانا، یکی از شرکت‌های زیرمجموعه گروه وطن‌زرین، عرضه خواهد کرد.

منبع:

https://internetofthingsagenda.techtarget.com/definition/Internet-of-Things-IoT

برنامه ریزی چیست؟ برنامه‌ریزی شامل تعیین اهداف کسب‌وکار، شکل‌گیری برنامه‌ها و دوره‌های عملیاتی برای دستیابی به اهداف، تدوین برنامه‌ها، زمان‌بندی اقدامات و تعیین وظایف برای اجرای آنهاست.

برنامه ریزی مقدم بر همه تلاش‌ها و اقدامات است، زیرا این برنامه‌ها هستند که نوع تصمیمات و فعالیت‌های لازم را برای دستیابی به اهداف موردنظر تعیین می‌کنند.

برنامه ریزی چیست؛ معانی و تعاریف ارائه‌شده توسط کونتز (Koontz) و اودونل (O’Donnell)، تئو هیمن (Theo Haimann)، مک فارلاند (McFarland)، هارت (Hart) و ام.اف یارلای (M.F. Yarlay)

کونتز و او دونل می‌گویند که برنامه‌ریزی تصمیم می‌گیرد که چه کاری، چگونه و چه زمانی انجام شود و چه کسی باید آن را انجام دهد. برنامه ریزی باعث می‌شود که فاصله بین جایی که هستیم و جایی که می‌خواهیم برویم را بسنجیم؛ همچنین این امکان را فراهم می‌کند که اتفاقات لازم رخ دهد.

اهداف و تصمیم‌گیری برای برنامه ریزی

تئو هایمن برنامه ریزی را عملکردی می‌داند که از قبل تعیین می‌کند که چه کاری باید انجام شود. این کار با انتخاب اهداف سازمان آغاز می‌شود. مدیر باید تصمیم بگیرد که برای دستیابی به اهداف قرار است کدام‌یک از برنامه‌های جایگزین پیگیری و اجرا شود. ماهیت برنامه ریزی چیست؟ برنامه ریزی ماهیتی فکری دارد و کاری ذهنی است؛ به آینده نگاه می‌کند و برای آینده آماده می‌شود.

مک فارلند برنامه‌ریزی را مفهومی از اقدامات اجرایی توصیف می‌کند که تجسم مهارت‌های پیش‌بینی، تأثیر و کنترل ماهیت و همچنین تغییر جهت است.

«برنامه» تعهد به یک اقدام خاص است، در حالی که برنامه ریزی فعالیتی متشکل از یک فرایند است. به‌گفته هایمن، «برنامه‌ریزی عملکردی است که از قبل تعیین می‌کند که چه کاری باید انجام شود. این عملکرد شامل انتخاب اهداف، سیاست‌ها، برنامه‌ها، شیوه‌‌ها و سایر روش‌‌های دستیابی به این اهداف است.»

از نظر هارت «برنامه‌ریزی تعیین یک خط عملی از پیش است که باید نتایج مشخصی داشته باشد» و کانتز و اودانل برنامه‌ریزی را چنین تعریف می‌کنند: «انتخاب از میان گزینه‌های دیگر برای دوره‌های بعدی و انجام اقدامات برای کل شرکت و هر بخش آن.» به قول ام.اف. یارلی، «برنامه ریزی از قبل، تصمیم‌گیری در این مورد است که چه کاری باید انجام شود. این روند شامل تصمیم‌گیری و انتخاب اهداف، سیاست‌ها، روش‌ها و برنامه‌ها از میان گزینه‌های دیگر است.»

برنامه ریزی فرایندی است که به انتخاب روش عملی نیاز دارد. راه‌ها و ابزارهای لازم برای دستیابی به اهداف سازمانی، قسمت اساسی برنامه‌ریزی را تشکیل می‌دهد.

۶ هدف اصلی برنامه ریزی چیست؟

برنامه ریزی در هر سازمانی برای تحقق اهداف زیر است:

1. 1. اطمینان‌نداشتن را کاهش می‌دهد. آینده بدون قطعیت است. برنامه‌ریزی ممکن است بی‌اطمینانی را به یقین تبدیل کند. این امر با برنامه ریزی، که برای کاهش بی‌اطمینانی لازم است، تا حدی امکان‌پذیر است.

1. 1. برنامه‌ریزی همکاری و هماهنگی را به ارمغان می‌آورد؛ می‌تواند بین بخش‌های مختلف سازمان، همکاری و هماهنگی ایجاد کند. با برنامه‌ریزی می‌توان از رقابت و درگیری میان بخش‌ها جلوگیری کرد؛ علاوه بر این، از تکرار کار جلوگیری می‌کند.

1. 1. برنامه‌ریزی باعث صرفه اقتصادی در کار می‌شود؛ برنامه‌ریزی از میان گزینه‌های مختلف موجود، بهترین‌ها را انتخاب می‌کند. این امر باعث می‌شود که از منابع به بهترین شکل ممکن استفاده شود، همچنین اهداف سازمان به‌راحتی تحقق می‌یابد.

1. 1. با برنامه ریزی می‌توان حوادث غیرمترقبه را پیش‌بینی کرد. برخی از وقایع پیش‌بینی‌شدنی نیست؛ از این رویدادها به‌عنوان موارد «غیرمترقبه» یاد می‌شود. ممکن است این وقایع بر عملکرد کلی شرکت تأثیر بگذارد. برنامه‌ریزی برای چنین شرایطی و مقابله با آنها موفقیت‌آمیز است.

1. 1. با برنامه‌ریزی به اهداف ازپیش‌‌تعیین‌شده می‌رسید. فعالیت‌های برنامه‌ریزی برای دستیابی به اهداف اقتصادی است. دستیابی به‌موقع به اهداف فقط از طریق برنامه‌ریزی مؤثر امکان‌پذیر است.

1. 1. با برنامه ریزی رقابت کاهش می‌یابد. وجود رقابت شرکت را قادر می‌سازد تا فرصتی برای رشد به دست آورد؛ در عین حال، باید از رقابت سخت پرهیز شود. می‌توان از طریق برنامه‌ریزی رقابت را کاهش داد.

مفهوم برنامه‌ریزی چیست؟

فقط زمانی سازمان می‌تواند در استفاده مؤثر از منابع مالی و مادی انسانی خود موفق باشد که مدیریت درباره اهداف و روش‌های دستیابی به آنها از قبل تصمیم بگیرد. بدون آن، تلاش هدفمند و هماهنگ امکان‌پذیر نیست و نتیجه آن بی‌نظمی، سردرگمی و هدررفتن منابع است.

برنامه ریزی شامل تعیین اهداف کسب‌وکار، شکل‌گیری برنامه‌ها و دوره‌های عملیاتی برای دستیابی به آنها، تدوین برنامه‌ها، زمان‌بندی اقدامات و تعیین وظایف برای اجرای آنهاست؛ بنابراین، برنامه‌ریزی مقدم بر همه تلاش‌ها و اقدامات است، زیرا این برنامه‌ها هستند که نوع تصمیمات و فعالیت‌های لازم را برای دستیابی به اهداف موردنظر تعیین می‌کنند. برنامه‌ریزی اساس سایر عملکردهای مدیریتی، از جمله سازماندهی، کارکنان، هدایت و کنترل است. در صورت برنامه ریزی نکردن، تصمیم‌گیری درباره اینکه چه فعالیت‌هایی موردنیاز است، چگونه باید آنها را در مشاغل و بخش‌ها ترکیب کرد، چه کسی مسئول چه نوع تصمیمات و اقداماتی خواهد بود و همچنین نحوه تصمیم‌گیری‌ها و فعالیت‌های مختلف، غیرممکن خواهد بود.

در صورت سازماندهی‌نکردن فعالیت‌های مدیریتی فوق، کارکنان نمی‌توانند به کارشان ادامه دهند و مدیریت را نمی‌توان اعمال کرد. برنامه ریزی همچنین یک پیش‌نیاز اساسی برای عملکرد کنترل است، زیرا معیارهایی را برای ارزیابی عملکرد ارائه می‌دهد؛ بنابراین، برنامه‌ریزی مقدم بر کلیه عملکردهای مدیریتی است.

ماهیت برنامه ریزی چیست؟

برنامه ریزی به تلاش هماهنگ برای دستیابی به اهداف ازپیش‌تعیین‌شده مجوز می‌دهد و به مدیر کمک می‌کند تا آینده سازمان را شکل دهد؛ بنابراین هدف از برنامه‌ریزی، تأمین عقلانیت سازمان است. طبق اصل هدف لیندال اورولک (Lyndal Urwlck)، تمام اقدامات موجود در سازمان باید در جهت دستیابی به اهداف شرکت انجام شود و یک برنامه ریزی خردمندانه دقیقا این کار را آسان می‌کند.

برنامه ریزی تابع مدیر است. هر مدیری، فارغ از سطحی که در سازمان فعالیت دارد، برنامه‌ریزی می‌کند. از مدیر اجرایی عامل گرفته تا ناظر، همه برنامه‌ها در هر سازمانی وجود دارند، اگرچه وسعت و دامنه با سطح سلسله‌مراتب متفاوت است.

برنامه‌ریزی، کنترل، سازماندهی، کارکنان و هدایت، همه وظایف مدیریتی هستند که برای تحقق اهداف سازمانی طراحی شده‌اند. برنامه‌ریزی مقدم بر همه عملکردهای دیگر است. فقط با برنامه‌ریزی است که مدیر تصمیم می‌گیرد که چه کاری در چه زمانی انجام شود و چه کسی آن را انجام دهد. برنامه‌ریزی و کنترل با هم پیش می‌روند. بدون شک، برنامه‌ریزی و کنترل مانند دوقلوهای به‌هم‌چسبیده هستند؛ یکی بدون دیگری زنده نمی‌ماند؛ با این حال، نمی‌توان آنچه برنامه ریزی نشده است را پیش‌بینی کرد.

۱۳ ویژگی مهم برنامه ریزی چیست؟

در زیر مشخصات برنامه‌ریزی ذکر شده است:

۱. برنامه‌ریزی نگاه به آینده است؛

۲. برنامه ریزی شامل خط عملی ازپیش‌‌تعیین‌شده است؛

۳. برنامه‌ریزی از بین گزینه‌های بسیار موجود، بهترین را کشف می‌کند؛

۴. برنامه‌ریزی به زمان چشمگیری برای اجرا نیاز دارد؛

۵. برنامه‌ریزی فرایند مستمری است؛

۶. هدف برنامه ریزی دستیابی به اهداف ازپیش‌تعیین‌شده به‌روش بهتری است؛

۷. برنامه‌ریزی فعالیت‌های مختلف سازمان را با هم ادغام می‌کند؛

۸. برنامه‌ریزی برای دوره خاصی انجام می‌شود؛

۹. برنامه‌ریزی نه‌تنها اهداف را انتخاب می‌کند، بلکه سیاست‌ها، برنامه‌ها و روش‌هایی را برای دستیابی به اهداف تدوین می‌کند؛

۱۰. برنامه ریزی در تمام سطوح مدیریتی ضروری است؛

۱۱. برنامه‌ریزی فرایند وابسته‌ای است که فعالیت‌های مختلف تجاری را هماهنگ می‌کند؛

۱۲. برنامه‌ریزی اعضای سازمان را هدایت می‌کند؛

۱۳. رشد و شکوفایی هر سازمانی به برنامه‌ریزی بستگی دارد.

۵ مرحله برای کارامدکردن برنامه‌ها در برنامه‌ریزی چیست؟

مرحله شماره ۱: ایجاد سیستم‌های داخلی مناسب

مدیریت باید سیستمی را ایجاد کند که برنامه ریزی را آسان کند. همه موانع امکان‌پذیر در برنامه‌ریزی باید پیش‌بینی و تجزیه‌وتحلیل شود و لازم است بدانید برنامه‌های عملیاتی که باید از قبل تهیه شوند چیست؟ باید به مدیران در تمام سطوح آموزش داده شود تا با مشورت با زیردستان مربوط، اهداف و فعالیت‌های خود را برنامه‌ریزی کنند و منابع فنی و مالی را برای تحقق آنها فراهم کنند.

مرحله شماره ۲: تشویق مشارکت گسترده‌تر

در حالی که برنامه ریزی بلندمدت برای سازمان باید توسط مالکان و مدیران سطح بالا انجام شود، اجرای آن در دست مدیران سطح متوسط ​​و پایین خواهد بود. در حقیقت، مؤثرترین راه برای برنامه‌ریزی سازمان، واگذاری این امر به مدیران متوسط ​​و پایین است تا برای فعالیت‌های خود، به‌منظور تبدیل برنامه‌های سازمانی به واقعیت، برنامه‌هایی را تنظیم کنند. اگر آنها هم زیردستان خود را درگیر کنند، روند برنامه‌ریزی مؤثرتر و بهتر خواهد بود.

مشارکت زیردستان ممکن است از راه‌های مختلف امکان‌پذیر باشد، مانند:

1. 1. برنامه ریزی برای اهدافی که در هر سطحی توسط مدیریت و کارمندان تعیین می‌شود؛

1. 1. تشکیل کمیته‌های برنامه‌ریزی در سطوح مختلف، که ممکن است تهیه اطلاعات برنامه‌ریزی، دعوت از ارائه پیشنهادات و واکنش مدیران زیرمجموعه در رابطه با برنامه ریزی و تدوین برنامه‌ها را عهده‌دار شود؛

1. 1. بودجه‌بندی، که بر اساس آن، هر واحد در سازمان بودجه عملکرد خود را تعیین می‌کند و برای تعیین بودجه کل، آن را به سطح بالاتر خود اعلام می‌کند.

مرحله شماره ۳: اطمینان از ارتباط مؤثر اطلاعات برنامه ریزی

سازمان باید برای برقراری ارتباط تمام اطلاعات مربوط به برنامه ریزی اهداف در هر سطحی، شبکه مؤثری داشته باشد. این شبکه باید شامل اطلاعات مشخص و روشنی درمورد سیاست‌های سازمانی، استراتژی‌ها، دردسترس‌بودن منابع و غیره باشد.

مرحله شماره ۴: ادغام برنامه‌های بلندمدت و کوتاه‌مدت

برنامه‌های بلندمدت به چندین برنامه کوتاه‌مدت تقسیم می‌شوند تا همه بتوانند به‌راحتی از پس اجرای آنها برآیند؛ با این حال، مدیران برای دستیابی به موفقیت باید هر ۲ را به‌طور مؤثر ادغام کنند.

مرحله شماره ۵: انعطاف‌پذیر و تغییرپذیر کردن برنامه‌ها

برنامه ریزی باید برای وقایع پیش‌بینی‌نشده، چه در داخل و چه در خارج از سازمان، تدارک ببیند؛ بنابراین، هر طرح باید به‌اندازه کافی انعطاف‌پذیر باشد تا در سایه تحولات جدید اصلاح شود و تغییر پیدا کند. برای این منظور باید برنامه‌های جایگزین و استراتژی‌های احتمالی وجود داشته باشد.

۵ اقدام مهم برای مؤثر واقع‌شدن برنامه ریزی چیست؟

پس از شناسایی ویژگی‌های اساسی یک برنامه صحیح، مدیران می‌توانند اقدامات مختلفی را انجام دهند تا برنامه ریزی خود را مؤثر کنند.

این اقدامات به شرح زیر است:

۱. داشتن ابتکارعمل در سطح بالا

برنامه ریزی فقط زمانی می‌تواند مؤثر باشد که در سطح مدیریت عالی آغاز شود. نقش مدیریت عالی در برنامه‌ریزی به‌طور کامل منحصر‌به‌فرد است، زیرا اهداف کلی سازمان در این سطح تعیین می‌شود. این اهداف بستری را برای سازمان و برنامه‌ریزی گسترده فراهم می‌کند. اگر اهداف به‌درستی تعریف شده باشند، مراحل دیگر برنامه‌ریزی به‌نسبت آسان می‌شود.

۲. ایجاد شرایط مناسب برای برنامه ریزی

سازمان باید فضایی را ایجاد کند که در آن هر شخص اقدام به برنامه ریزی کند. مدیر برتر باید امکاناتی را برای برنامه‌ریزی ارائه دهد و موانع آن را برطرف کند. این کار را می‌توان با ایجاد و برقراری ارتباطات برنامه‌ریزی، درگیرکردن همه مدیران در روند برنامه‌ریزی، بررسی برنامه‌های زیردستان و عملکرد آنها و همچنین اطمینان از اینکه مدیران از کمک و اطلاعات مناسب کارکنان برخوردار هستند، انجام داد.

۳. مشارکت در روند برنامه‌ریزی

بدون شک، مدیریت ارشد می‌تواند با فراهم‌کردن اهداف و زمینه‌های برنامه ریزی، فرایند برنامه‌ریزی را آغاز کند. برنامه‌ریزی مؤثر می‌تواند با مشارکت مدیران تابع انجام شود. برنامه‌ریزی احتمالا زمانی مؤثر خواهد بود که به مدیران فرصت داده شود تا در برنامه‌های مؤثر در مناطق عملیاتی خود سهیم شوند، اطلاعات مربوط را با آنها به اشتراک بگذارند و آنها را با پیشنهادات خود و ترکیب پیشنهادات ارزشمند در روند برنامه‌ریزی تشویق کنند. مشارکت مدیران در برنامه ریزی باعث تعهد آنها برای برنامه‌ریزی و اشتیاق برای اجرای آن می‌شود.

۴. ادغام برنامه‌های بلندمدت و کوتاه‌مدت

برای مؤثربودن لازم است که هر ۲ برنامه، بلندمدت و کوتاه‌مدت، به‌طور کامل با هم تلفیق شوند که در آن باید برنامه‌های کوتاه‌مدت به‌عنوان ابزاری برای مشارکت در برنامه‌های بلندمدت در نظر گرفته شود. اگر مدیران فقط بر برنامه‌های کوتاه‌مدت تأکید داشته باشند، نمی‌توانند جهت‌گیری آینده خود را تعیین کنند. اگر برنامه دوم با توجه به برنامه اول تهیه شود، برنامه‌های بلندمدت و کوتاه‌مدت به بهترین نحو می‌توانند تلفیق شوند.

به همین ترتیب، اگر برنامه‌های بلندمدت با توجه به آنچه سازمان می‌تواند از طریق برنامه‌های کوتاه‌مدت خود اجرا کند، تهیه شود، ادغام بین این ۲ به‌راحتی صورت می‌گیرد.

۵. رویکرد سیستم باز

برنامه ریزی را می‌توان با درنظرگرفتن آن به‌عنوان یک «رویکرد سیستم باز»، مؤثر دانست. این رویکرد پیشنهاد می‌دهد که مدیران در هر جنبه از برنامه‌ریزی باید محیط کل را در نظر بگیرند. اهداف، نقاط شروع برنامه‌ریزی، باید با درنظرگرفتن نیروهای مختلف محیطی تعیین شود.

مقدمات برنامه ریزی نشان‌دهنده یک شناخت واضح است که نمی‌توان برنامه‌ها را در خلأ تدوین کرد. «فرمول‌بندی» فرایندی شامل تجزیه‌وتحلیل تعداد بسیاری از متغیرهاست. این واقعیت باید در روند برنامه‌ریزی به رسمیت شناخته شود؛ بنابراین، نباید آن را به‌عنوان فرایند ساده‌ای در نظر گرفت، بلکه فرایندی است که تعاملات و تأثیرات بسیاری دارد.

انواع برنامه ریزی چیست؟

انواع مختلفی از برنامه ریزی وجود دارد، همچنین این انواع به‌عنوان دامنه نیز شناخته می‌شوند.

انواع برنامه ریزی بر حسب دامنه آن ابعاد مختلف مشخص می‌شود که به شرح زیر است:

1. 1. پوشش فعالیت‌ها؛ برنامه ریزی مشارکتی و برنامه‌ریزی عملکردی؛

1. 1. اهمیت مطالب؛ برنامه‌ریزی استراتژیک و برنامه‌ریزی عملیاتی؛

1. 1. دوره زمانی درگیر؛ برنامه‌ریزی بلندمدت و برنامه‌ریزی کوتاه‌مدت.

طبقه‌بندی بالا درمورد انواع برنامه‌ریزی متقابل نیست، بلکه تکراری است؛ به‌عنوان مثال، برنامه ریزی استراتژیک به گرایش بلندمدت تمایل دارد، در حالی که برنامه‌ریزی عملیاتی دارای گرایش کوتاه‌مدت است.

به‌علاوه، روند اساسی برنامه‌ریزی در این نوع برنامه‌ریزی‌ها یکسان باقی مانده است، هرچند ممکن است که سطح پیچیدگی مراحل مختلف در انواع مختلف برنامه ریزی‌ها متفاوت باشد؛ به‌عنوان مثال، مراحل مربوط به برنامه ریزی استراتژیک در مقایسه با برنامه‌ریزی عملیاتی پیچیده‌تر است.

نوع شماره ۱: برنامه ریزی مشارکتی و برنامه ریزی عملکردی

فعالیت برنامه ریزی فراگیر است و می‌تواند در سطوح مختلف سازمان انجام شود. این نوع برنامه‌ریزی ممکن است برای کل سازمان باشد یا برای عملکردهای مختلف آن؛ بنابراین، بر اساس پوشش فعالیت‌ها، ممکن است برنامه‌ریزی برای سازمان به‌عنوان یک «کل» وجود داشته باشد؛ به این نوع برنامه‌ریزی، «برنامه‌ریزی مشارکتی» و برای عملکردهای مختلفی که دارد، به آن «برنامه‌ریزی عملکردی» می‌گویند.

برنامه ریزی مشارکتی

برنامه ریزی مشارکتی در سطح بالا انجام می‌شود، همچنین به‌عنوان سطح شرکتی شناخته می‌شود و کل فعالیت‌های سازمانی را پوشش می‌دهد. این نوع برنامه‌ریزی ماهیت یکپارچه‌ای دارد و کل روند برنامه‌ریزی سازمان را با هم ادغام می‌کند.

تمرکز اصلی برنامه‌ریزی مشارکتی بر تعیین اهداف بلندمدت سازمان به‌عنوان یک کل و تولید برنامه‌هایی برای دستیابی به این اهداف، با درنظرگرفتن تغییرات احتمالی در محیط است. به‌طور کلی، برنامه‌ریزی مشارکتی دارای گرایش طولانی‌مدت است و زمینه را برای برنامه‌ریزی عملکردی فراهم می‌کند.

برنامه ریزی عملکردی

برنامه‌ریزی عملکردی ماهیت بخشی دارد و برای هر عملکرد اصلی سازمان، مانند تولید، عملیات، بازاریابی، امور مالی، منابع انسانی و غیره، انجام می‌شود. در سطح دوم، برنامه‌ریزی عملکردی برای عملکردهای فرعی در هر عملکرد اصلی انجام می‌شود.

به‌عنوان مثال، برنامه‌ریزی بازاریابی در سطح بخش بازاریابی انجام می‌شود و برای عملی‌کردن مارکتینگ پلن، برنامه‌ریزی در زیرعملکردهای بازاریابی، مانند فروش، ارتقای محصول، تحقیقات بازاریابی و غیره، انجام می‌شود.

یک ویژگی اساسی برنامه ریزی عملکردی این است که از برنامه‌ریزی مشارکتی مشتق شده است و بنابراین، باید به برنامه دوم کمک کند. این سهم از طریق تلفیق و هماهنگی برنامه‌ریزی عملکردی با برنامه‌ریزی شرکتی حاصل می‌شود.

نوع شماره ۲: برنامه ریزی استراتژیک و برنامه ریزی عملیاتی

بر اساس اهمیت مطالب، برنامه ریزی را می‌توان به‌صورت زیر تقسیم‌بندی کرد:

1. 1. برنامه‌ریزی استراتژیک؛

1. 1. برنامه‌ریزی عملیاتی.

۱. برنامه ریزی استراتژیک

برنامه‌ریزی استراتژیک شامل تعیین جهت طولانی‌مدت سازمانی است که سازمان می‌خواهد در آینده در آن فعالیت کند. این فرایند تصمیم گیری درمورد اهداف بلندمدت سازمان و تعیین محل منابع و تلاش‌های سازمان برای دستیابی به اهداف سازمانی است.

برنامه ریزی استراتژیک با موضوعات استراتژیک، مانند نوع مشاغل موجود، متنوع‌سازی مشاغل به خطوط جدید، نوع محصولات ارائه‌شده و غیره، سروکار دارد؛ به این ترتیب، برنامه‌ریزی استراتژیک تمام حوزه‌های عملکردی کسب‌وکار را در بر می‌گیرد و در چارچوب موجود و بلندمدت عوامل محیطی انجام می‌شود. برنامه‌ریزی استراتژیک همچنین شامل تجزیه‌وتحلیل دقیق عوامل مختلف محیطی برای ارتباط سازمان با محیط است.

۲. برنامه ریزی عملیاتی

برنامه‌ریزی عملیاتی، که به‌عنوان برنامه‌ریزی تاکتیکی نیز شناخته می‌شود، فرایند تصمیم‌گیری درمورد استفاده مؤثر منابعی است که قبلا از طریق برنامه‌ریزی استراتژیک تخصیص داده شده است و برای اطمینان از اجرای مؤثر اقدامات به‌منظور دستیابی به اهداف سازمانی، یک مکانیزم کنترل را تعیین می‌کند.

به‌طور معمول، برنامه ریزی عملیاتی یک سال یا بیشتر را در بر می‌گیرد. هدف آن حفظ سازمان در تولید یا تولید و توزیع محصولات فعلی (کالاها و خدمات) در بازارهای موجود است.

برنامه‌ریزی عملیاتی به سؤالات مربوط به اقدامی خاص، که به شرح زیر است، پاسخ می‌دهد:

1. 1. چرا اقدام لازم است؟

1. 1. چه اقدامی باید انجام شود؟

1. 1. این عمل چه نتیجه‌ای خواهد داشت؟

1. 1. نتایج احتمالی این عمل چیست؟

1. 1. چه شرایطی باید برای عملیاتی‌کردن عمل وجود داشته باشد؟

برنامه ریزی عملیاتی در چارچوب برنامه‌ریزی استراتژیک انجام می‌شود. نمونه‌هایی از برنامه‌ریزی عملیاتی، تعدیل تولید در ظرفیت معین، افزایش کارایی فعالیت‌های عملیاتی از طریق تجزیه‌وتحلیل عملکرد گذشته، بودجه‌بندی هزینه‌های آینده، جزئیات خاص عملیات کوتاه‌مدت آینده و غیره است.

تفاوت بین برنامه ریزی استراتژیک و برنامه ریزی عملیاتی

جدا از مدت‌زمانی که در برنامه‌ریزی‌های استراتژیک و عملیاتی وجود دارد، تفاوت‌های مشخصی بین این ۲ وجود دارد.

تفاوت عمده این ۲ مورد به شرح زیر است:

۱. دامنه انتخاب

برنامه ریزی استراتژیک انتخاب از میان مسیرهای فراوانی است که سازمان به‌دنبال حرکت در آن و تخصیص منابع مالی، فیزیکی و انسانی در یک بازه زمانی مشخص از آینده است.

از طرف دیگر، برنامه‌ریزی عملیاتی روی روش‌هایی برنامه ریزی می‌کند که می‌توان از طریق آنها هریک از عملکردهای فردی را برنامه‌ریزی کرد تا در جهت دستیابی به اهداف سازمانی پیشرفت حاصل شود.

۲. نوع محیط

نوع محیط برای ۲ نوع برنامه ریزی متفاوت است. برنامه‌ریزی استراتژیک محیط خارجی را در نظر می‌گیرد و تلاش می‌کند تا سازمان را با آن مرتبط کند؛ بنابراین، طبیعت محیط خارجی بیشتر مورد توجه برنامه‌ریزان استراتژیک است. برنامه ریزی عملیاتی بیشتر در محیط سازمانی داخلی متمرکز است تا بتوان از منابع داده‌شده به‌طور مؤثر استفاده کرد.

۳. تمرکز

برنامه ریزی استراتژیک بر تعیین روند طولانی‌مدت و جهت اقدامات مدیریتی متمرکز است. تمرکز برنامه‌ریزی عملیاتی بر استفاده مؤثر از منابع سازمانی تخصیص‌یافته توسط فرایند برنامه ریزی استراتژیک است.

۴. توالی فرمول‌بندی

برنامه ریزی استراتژیک مقدم بر برنامه‌ریزی عملیاتی است و مورد دوم در درجه اول به اجرای برنامه قبلی مربوط است؛ بنابراین برنامه‌ریزی عملیاتی مبتنی بر برنامه‌ریزی استراتژیک است.

۵. سطح فرمول‌بندی

برنامه ریزی استراتژیک توسط مدیریت سطح بالا و با پشتیبانی کارکنان برنامه‌ریزی مشخص‌شده در سازمان تدوین می‌شود. مدیران در این سطح می‌توانند به سازمان نگاهی کلی داشته و از توانایی لازم برای ارتباط سازمان با محیط آن برخوردار باشند. برنامه‌ریزی عملیاتی معمولا در محدوده وسیعی از سازمان گسترش پیدا می‌کند و به‌طور کلی توسط مدیران عامل با کمک کارمندان زیرمجموعه انجام می‌شود.

نوع شماره ۳: برنامه‌ریزی بلندمدت و کوتاه‌مدت

برنامه ریزی مربوط به اقدامات آینده است و ممکن است بلند‌مدت یا کوتاه‌مدت باشد؛ بنابراین، ۲ نوع برنامه‌ریزی بلندمدت و کوتاه‌مدت وجود دارد.

نوع شماره ۴: برنامه‌ریزی موقت و ثابت

کمیته‌های برنامه ریزی موقت ممکن است برای موارد خاص، مثلا برای برنامه‌ریزی پروژه، تشکیل شود، اما برنامه‌های ثابت طوری طراحی شده‌اند که بارها و بارها استفاده شوند. آنها شامل ساختار سازمانی، روش کار استاندارد، شیوه‌های استاندارد و غیره هستند.

نوع شماره ۵: برنامه‌ریزی اداری و عملیاتی

برنامه ریزی اداری توسط مدیریت سطح متوسط ​​انجام می‌شود که پایه و اساس برنامه‌های عملیاتی را فراهم می‌کند. از طرف دیگر، مدیران سطح پایین برای اجرای برنامه‌های اداری برنامه‌ریزی عملیاتی را انجام می‌دهند.

نوع شماره ۶: برنامه‌ریزی ساختاری

این برنامه ریزی به موقعیت فیزیکی، چیدمان ساختمان و تجهیزات مربوط است.

نوع شماره ۷: برنامه‌ریزی رسمی و غیررسمی

انواع مختلف برنامه ریزی، که در بالا بحث شد، ماهیت رسمی دارند. مدیریت آنها را به‌طور سیستماتیک انجام می‌دهد. آنها اهداف خاص و مراحل دستیابی به اهداف را به‌صورت سیاه و سفید مشخص می‌کنند، همچنین نصب سیستم‌های کنترل داخلی را آسان می‌کنند. از طرف دیگر، برنامه‌ریزی غیررسمی صرفا تفکر برخی از افراد است که ممکن است در آینده مبنای برنامه‌ریزی رسمی قرار گیرد.

۱. برنامه ریزی بلندمدت

برنامه ریزی بلندمدت ماهیت استراتژیک دارد و بیش از ۱ سال (معمولا ۳ تا ۵ سال) را شامل می‌شود، اگرچه دوره ۵ساله در صنایع هند بیشتر است. این نوع برنامه‌ریزی معمولا تمام زمینه‌های عملکردی کسب‌وکار را در بر می‌گیرد و در سناریوی محیطیِ موجود و بلندمدت انجام می‌شود. در روند برنامه ریزی بلندمدت، بر تحلیل عوامل محیطی تأکید بسیاری می‌شود.

گاهی اوقات، تغییرات اساسی در سازمان، مانند تغییر در چشم‌انداز و مأموریت سازمانی، تغییر عمده در ساختار سازمان، تغییر در پرسنل اصلی سازمان و غیره، به عامل مهمی برای برنامه‌ریزی بلند‌مدت تبدیل می‌شود.

۲. برنامه ریزی کوتاه‌مدت

برنامه‌ریزی کوتاه‌مدت به‌طور معمول ۱ سال را پوشش می‌دهد. این اهداف استفاده مؤثر از منابع سازمانی، یعنی مالی، فیزیکی و انسانی است. برنامه ریزی کوتاه‌مدت به‌طور مستقیم و بلافاصله بر زمینه‌های عملکردی، تولید، بازاریابی، مالی و غیره تأثیر می‌گذارد.

هماهنگی بین برنامه ریزی کوتاه‌مدت و بلندمدت

در حقیقت، در یک فرایند موفق برنامه ریزی، برنامه‌های کوتاه‌مدت با اشاره به برنامه‌های بلندمدت ساخته می‌شود، زیرا برنامه‌های کوتاه‌مدت به برنامه‌های بلندمدت کمک می‌کند؛ به همین ترتیب، نیاز به هماهنگی بین این ۲ طرح وجود دارد. در حین تهیه برنامه‌های کوتاه‌مدت، مدیران باید در نظر بگیرند که در برنامه‌های بلندمدت نیز سهیم هستند.

آنها برای این منظور باید مورد اولی را با توجه به مورد دوم موشکافی کنند. افراد در سطوح به‌نسبت پایین‌تر نیز باید از این واقعیت آگاه شوند. گاهی اوقات، برنامه‌های کوتاه‌مدت به برنامه‌های بلندمدت کمک نمی‌کند، اگرچه ممکن است در دستیابی به اهداف سازمانی فوری نقش داشته باشد؛ به‌عنوان مثال، کاهش هزینه تحقیق و توسعه (R&D) برای نشان‌دادن سودآوری بالاتر، از این دست است. این نوع مشکلات ممکن است با هماهنگی در برنامه ریزی کوتاه‌مدت و بلندمدت برطرف شود.

۶ اصل مهم برنامه ریزی چیست؟

برنامه ریزی رویکردی منطقی است و به‌طور معمول با انتخاب روش‌های مناسب برای نتایج مطلوب مشخص می‌شود. اصول مهمی، به‌منظور تأثیرگذاری برنامه‌ریزی، از آن پشتیبانی می‌کنند.

۱. اصل کمک به اهداف

برنامه ریزی مدیریتی تحقق اهداف سازمانی را آسان می‌کند. برای کمک به دستیابی به اهداف سازمانی باید برنامه‌ای تهیه شود و به بهره‌برداری برسد. برنامه‌ها فقط به‌دنبال دستیابی به اهداف ازپیش‌تعیین‌شده با ایجاد برنامه‌های بلندمدت و کوتاه‌مدت هستند.

۲. اصول عوامل محدودکننده

برنامه ریزی مدیریتی باید عوامل محدودکننده را در نظر بگیرد و مدیران ضمن تهیه برنامه‌ها و مؤلفه‌های آنها، باید روی آنها تمرکز کنند. منابع سازمان‌ها برای دستیابی به اهداف محدود است و این محدودیت‌ها باید توسط مدیریت در نظر گرفته شود.

۳. اصل انعطاف پذیری

اصل انعطاف‌پذیری بیان می‌کند که مدیریت باید بتواند برنامه‌های موجود را به‌دلیل تغییر در محیط، تغییر دهد. برنامه ریزی باید به‌اندازه کافی انعطاف‌پذیر باشد تا بتواند از وقایع پیش‌بینی‌نشده آینده استفاده کند؛ زیرا سازمان یک سیستم باز است و با محیط خارجی ارتباط برقرار می‌کند.

وقتی برخی از انواع تغییرات در محیط خارجی رخ می‌دهد، این اتفاق سازمان‌ها را مجبور می‌کند تا استراتژی‌هایشان را تغییر دهند. در این حال، مدیران با توجه به شرایط به‌وجودآمده می‌توانند تغییرات را در برنامه آینده سازمان در نظر داشته باشند و در جایگاه بهتری برای برنامه ریزی و اجرای اقدامات خود قرار بگیرند.

۴. اصول تغییر ناوبری

این اصل بر اساس مثال یک ناوبر است که به‌طور دوره‌ای بررسی می‌کند که کشتی او در اقیانوس وسیع کجا می‌رود، آیا کشتی او طبق برنامه قبلی مسیر درستی را دنبال می‌کند یا خیر.

به همین ترتیب، سازمان، مانند یک ناوبر، باید پیوسته برنامه‌های خود را بررسی کند که آیا به‌روش صحیح پیش می‌رود، چه نوع اقداماتی برای دستیابی به اهداف مطلوب سازمان موردنیاز است و آیا آنها باید جهت دستیابی به اهداف ازپیش‌تعیین‌شده را تغییر دهند یا خیر.

۵. اصول تعهد

اصل تعهد در تعیین طول دوره برنامه ریزی کمک می‌کند. برنامه‌ریزی باید با درنظرگرفتن ریسک آینده و انجام تعهدات، یک بازه زمانی را پوشش دهد.

۶. اصل اولیه برنامه ریزی

برنامه ریزی عملکرد و فرایند اصلی مدیریت است و بر سایر عملکردهای مدیریتی مقدم است. اساسا هریک از عملکردها و فعالیت‌های سازمان به برنامه‌ریزی بستگی دارد. این برنامه‌ریزی است که زمینه اجرا را فراهم می‌کند. سایر عملکردهای مدیریتی باید از برنامه‌ریزی پیروی کنند؛ بنابراین، مدیران باید توجه خود را برای ایجاد یک پیش‌فرض در راستای برنامه ریزی مؤثر صرف کنند.

۷ دلیل نیاز به برنامه‌ریزی چیست؟

برنامه ریزی اولین قدم در مدیریت است. افزایش پیچیدگی‌های تجارت، تغییرات فناوری، افزایش رقابت بازاریابی و تغییر ترجیحات مصرف‌کننده، برنامه‌ریزی صحیح را ضروری کرده است.

دلایل زیر بر لزوم برنامه ریزی تأکید می‌کند.

۱. ضروری برای تجارت مدرن

پیچیدگی‌های فزاینده تجارت مدرن، تغییرات سریع فناوری، گشایش اقتصادی برای رقابت بین‌المللی و تغییر در سلیقه مصرف‌کننده نه‌تنها در شرایط فعلی، بلکه در محیط آینده نیز برنامه‌ریزی را ضروری می‌کند. برنامه ریزی دورنمای آینده را دارد و تمام تحولات احتمالی آینده را نیز در نظر می‌گیرد.

۲. کمک به عملکرد

برنامه ریزی در تعیین اهداف برای هر عملکردی به همه کارمندان کمک می‌کند. نگرانی‌های مربوط به برنامه‌ریزی رسمی در مقایسه با مواردی که برنامه ریزی به‌عنوان یک فعالیت منظم انجام نمی‌شود، عملکرد بهتری داشته است. متغیرهای ارزیابی عملکرد ممکن است بازده سرمایه‌گذاری، هدف فروش، سود هر سهم و غیره باشد. مطالعات نشان داده است که برنامه‌ریزی ابزاری در بهبود عملکرد بوده است.

۳. تمرکز بر اهداف

تلاش برنامه ریزی رسمی تعیین اهداف و ارائه رهنمودهایی برای دستیابی به آنهاست. اهداف، یک جهت را ارائه می‌دهند و تمام تصمیمات برنامه‌ریزی به‌سمت دستیابی به آنها هدایت می‌شود. برنامه ریزی در واقع بیشترین استفاده از زمان و تلاش مدیریتی را تضمین می‌کند.

۴. تخصیص مناسب منابع

نیازهای سازمان با کمک برنامه ریزی پیش‌بینی می‌شود. به‌دست‌آوردن و تخصیص منابع می‌تواند به‌درستی برنامه‌ریزی شود؛ بنابراین، اتلاف‌ها به حداقل می‌رسد و از مطلوب‌بودن این منابع اطمینان حاصل می‌شود.

۵. آسان‌شدن کنترل

می‌توان از برنامه ریزی برای ایجاد «مکانیزم کنترل» استفاده کرد. اهداف کمی می‌تواند وجود داشته باشد و مقایسه آنها با عملکرد واقعی می‌تواند متوجه هرگونه انحرافی بشود. یک بررسی دوره‌ای می‌تواند در اشاره به عملکرد پایین نیز کمک کند. ممکن است انحراف در تولید، فروش، سود و غیره طی تحقیقات دوره‌ای آشکار شود و اقدامات اصلاحی انجام شود.

۶. مؤثربودن در روند تصمیم‌گیری

برنامه ریزی در روند تصمیم‌گیری مفید است. از آنجا که برنامه‌ریزی به تعیین اقدامات انجام‌شده برای دستیابی به اهداف سازمانی کمک می‌کند، بنابراین به‌عنوان پایه‌ای برای تصمیم‌گیری در آینده عمل می‌کند. اهداف، برنامه‌ها، سیاست‌ها، روش‌ها، قوانین و غیره، به‌عنوان راهنمایی برای تصمیم‌گیری معمول است.

۷. اجتناب از شکست‌های تجاری

ممکن است شکست‌های تجاری به‌دلیل برنامه ریزی غلط و غیرعلمی باشد و برنامه‌ریزی بد به هدررفتن منابع انسانی و فیزیکی منجر شود. شرکت ممکن است نتواند از پس رقابت واحدهای برنامه‌ریزی شده برآید. برنامه‌ریزی خوب به استفاده بهتر از منابع موجود و در نتیجه، کاهش احتمال خرابی کمک می‌کند.

عناصر تشکیل‌دهنده برنامه ریزی چیست؟

۱. اهداف برنامه ریزی چیست؟

فعالیت در سازمان به اهداف آن معطوف می‌شود. اهداف شرکت برای کل سازمان تنظیم شده است. متناسب با این اهداف، اهداف دپارتمان چارچوب‌بندی می‌شود.

۲. سیاست‌های برنامه ریزی چیست؟

اهداف جنبه «چه کاری باید انجام شود» را برای افراد سازمان تعیین می‌کند؛ در حالی که سیاست‌ها جنبه «چگونگی انجام» کارها را تعیین می‌کند. بیانیه‌های خط‌مشی دستورالعمل‌های گسترده‌ای را برای مدیران ارائه می‌دهد.

به‌عنوان مثال، بیانیه «ما باید مواد اولیه خود را فقط از نمایندگی‌های محلی خریداری کنیم» سیاست بخش خرید است.

«همه تبلیغات باید از داخل سازمان باشد» و «کلیه صورت‌حساب‌ها باید ظرف ۳۰ روز جمع‌آوری شود» نمونه‌ای از بیانیه‌های سیاست است. ثابت می‌شود که آنها راه‌حل‌هایی برای مشکلات تکراری هستند. ما باید سیاست‌های خود و منطق آنها را برای کارمندان روشن کنیم، سپس کارمندان با اشتیاق سیاست‌ها را اجرا می‌کنند.

۳. روال‌ (راه‌وروش) برنامه ریزی چیست؟

بیانیه‌های خط‌مشی رهنمودهای گسترده‌ای هستند، در حالی که اجرای آنها یک امر عادی مرحله ‌به ‌مرحله و ضروری است؛ این مورد «روال» نامیده می‌شود. در واقع روال قسمت مکانیکی پیاده‌سازی سیاست است. «ما باید صورت‌حساب‌های خود را ظرف ۳۰ روز جمع‌آوری کنیم» بیانیه سیاست است. اکنون برای کسانی که این سیاست را اجرا می‌کنند، روشی را برای اجرای آن تعیین می‌کنند. چه کسی باید به بدهکار بنویسد؟ چطور؟ چند بار؟ اقدام نهایی چیست؟ چه کسی برای جمع‌آوری صورت‌حساب باید بشخصه به او مراجعه کند؟ این موارد جنبه‌های روال است. روال برای سطوح مختلف سازمان متفاوت است، همچنین از بخشی به بخش دیگر و از سیاستی به سیاست دیگر هزینه می‌پردازند. روال‌ بدون برنامه ریزی می‌تواند وجود داشته باشد، اما برنامه‌ریزی بدون روال وجود ندارد.

۴. قوانین برنامه ریزی چیست؟

قوانین تجزیه‌و‌تحلیل نهایی یک برنامه است. قوانین ساده‌ترین نسخه ممکن از طرح است، زیرا فعالیت خاصی را به‌روش خاصی هدایت می‌کند و مانع انجام فعالیت خاصی به‌روش خاصی می‌شود. روال و قوانین از این نظر متفاوت هستند؛ روال یک چیدمان مرحله‌ به ‌مرحله است، در حالی که قاعده منظمی ندارد. «در محل کارخانه سیگار نکشید» یک قانون است، اما «نحوه تهیه کالاها از فروشگاه‌ها» یک روال است.

۵. بودجه در برنامه ریزی چیست؟

بودجه همچنین طرحی است که نتایج برآوردشده را به‌طور مالی نشان می‌دهد. بودجه ابزار بسیار مهمی برای برنامه ریزی در بسیاری از سازمان‌هاست. اگر برنامه‌ای برای مقایسه واقعی با ارقام برآورد نشده باشد، ابزار کنترل بودجه نیز به‌عنوان یک دستگاه کنترل از کار می‌افتد. بودجه وسیله‌ای برای کنترل هزینه نیز هست.

۶. طرح‌های برنامه ریزی چیست؟

برنامه ترکیبی از بسیاری از طرح‌های کوچک است، جایی که هر طرح به هدف برنامه کلی موسوم به برنامه کمک می‌کند. کمپین فروش، با هدف افزایش ۲۵درصدی فروش، یک برنامه است. این برنامه از چندین طرح کوچک تشکیل شده است، یعنی تبلیغات از طریق تبلیغات، تبلیغات از طریق فروشندگان، تبلیغات از طریق کارمندان و تبلیغات از طریق پست مستقیم. هر طرح کوچک تا رسیدن به سطح مطلوب افزایش فروش، به هدف کلی برنامه کمک می‌کند.

۷. راهبردهای برنامه ریزی چیست؟

استراتژی به‌معنای برنامه ریزی تاکتیکی در محیط رقابتی است. ما باید مطابق با نیروهای محیط خارجی، تأمین‌کنندگان، مشتریان، دولت و رقبا برنامه‌ریزی کنیم نه به‌طور جداگانه. مقاومت ذاتی در برابر تغییر وجود دارد؛ بنابراین، برنامه‌های استراتژیک نیز برنامه‌هایی هستند که حداقل مقاومت کارکنان ما را به خود جلب می‌کنند.

این طرح باید از موانع کمتری نیز در برابر رقبا برخوردار باشد؛ بنابراین، یک رویکرد استراتژیک برای برنامه ریزی ضروری است. حتی فرایند انتخاب یکی از چندین گزینه موجود نیز یک فرایند استراتژیک است.

مراحل دخیل در برنامه ریزی چیست؟

۱. جمع‌آوری اطلاعات

اولین گام در برنامه ریزی، جمع‌آوری اطلاعات، حقایق و ارقام مربوط است. در واقع، قبل از تدوین اهداف و تعیین راه‌و‌روش‌های دستیابی به آنها، داشتن اطلاعات مربوط به مدیر مهم است.

بنابراین، یک شرکت پیوسته مواردی مانند اینها را از خود می‌پرسد:

1. 1. مشتریان ما چه کسانی هستند؟

1. 1. چرا؟

1. 1. در چه شرایطی مشتری از دست می‌رود؟

1. 1. عملکرد و ارزش محصول ما برای مشتریان ما چیست؟

1. 1. قدرت اصلی ما در برنامه ریزی چیست؟

1. 1. آیا ما محصول را می‌سازیم یا می‌فروشیم؟

پاسخ به چنین سؤالاتی اطلاعاتی حیاتی را ارائه می‌دهد که بر اساس آنها شرکت اهداف واقع‌بینانه‌ای را تعیین می‌کند و امیدوارکننده‌ترین اقدامات را برای دستیابی به آنها دنبال می‌کند.

به‌عنوان مثال، «مک گرا هیل» (McGraw – Hill)، که در کار انتشارات است، ممکن است تصمیم بگیرد داستانی را منتشر کند، اما قبل از اینکه بتواند فعالیت‌های خود را برنامه ریزی کند، به اطلاعات خاص مشتریان، مانند عادت خواندن، ظرفیت خرید، سطح تحصیلات و غیره، نیاز دارد.

۲. شناسایی و مطالعه عوامل حیاتی و مؤثر در رشد و کارایی شرکت

همان طور که از نظر علمی، موجودی نیروی انسانی برای یک شرکت فایده چندانی ندارد، مگر اینکه ممیزی نیروی انسانی برای پیش‌بینی روند انجام شود، ممکن است شرکتی که دارای اطلاعات است نتواند فعالیت‌های آینده خود را برنامه ریزی کند، مگر اینکه عوامل آن را شناسایی و به‌طور دقیق مطالعه کند که این ممکن است رشد و کارایی شرکت را محدود کند.

در واقع، سازمانی که در برنامه‌ریزی‌های علمی رفتار می‌کند، خود را درگیر چنین تمرینی می‌کند. شرکت دائما به‌دنبال نقاط قوت، نقاط ضعف، زمینه‌های بروز فرصت و موقعیت‌های تهدیدآمیز در فعالیت خود است تا رشد و بقای خود را تضمین کند‌.

۳. قراردادن اهداف برنامه

«فرمول‌بندی هدف» سومین مرحله منطقی در روند برنامه ریزی است. اهداف نتایج نهایی را که یک برنامه به‌دنبال دستیابی به آنهاست، مشخص می‌کند و تعیین می‌کند که با مجموعه‌ای از سیاست‌ها، قوانین، برنامه‌ها و روش‌ها چه چیزی به دست می‌آید. اهداف باید در هر سطح تنظیم شود. از اهداف شرکت‌ها اهداف سطح واحد پدیدار می‌شود.

۴. تعیین و ارزیابی الگوهای اقدام

گام بعدی در برنامه ریزی بدیهی است. در این گام باید فهمید که اقدامات مختلفی برای تحقق اهداف برنامه در دسترس است یا خیر.

البته ممکن است گزینه‌های مختلفی برای تحقق برنامه در دسترس باشد، اما آنچه مهم است این است که تعداد گزینه‌های موجود را کم کنید و سپس امیدوارکننده‌ترین اقدامات را انتخاب کنید. در اینجا وظیفه ارزیابی مراحل عمل در برابر اهداف برنامه و مفروضات برنامه‌ریزی، قبل از انتخاب نهایی قرار دارد.

۵. انتخاب دوره عمل

گام پنجم در برنامه ریزی انتخاب بهترین اقدام است. ارزیابی مراحل مختلف عملی نشان می‌دهد که از بین گزینه‌های مختلف موجود، ۱ یا ۲ مورد مناسب‌ترین گزینه برای تحقق اهداف برنامه است.

۶. تنظیم جدول زمانی

تنظیم جدول زمانی به‌اندازه سایر مراحل برنامه ریزی مهم است. اگرچه اغلب در کتاب‌های درسی مدیریت ذکر نشده است، به‌سختی بر اهمیت آن تأکید می‌شود. امروزه، به‌طور مداوم یک شرکت در محیطی بسیار پویا و در حال تغییر فعالیت می‌کند.

بنابراین، وقتی آینده نامشخص است، تعیین دوره برنامه از قبل مهم است. هیچ دوره برنامه‌ای نباید از آنچه از نظر اقتصادی مطلوب است، بیشتر باشد. از طرف دیگر، دوره برنامه نباید خیلی کوتاه باشد؛ از این رو، مدیر باید مطمئن شود که دوره برنامه به‌اندازه کافی طولانی است تا از طریق یک سری اقدامات، اجرای تعهدات مربوط به یک تصمیم را اعمال کند.

این کار ممکن است دشوار به نظر برسد، اما این تنها استاندارد واقع‌بینانه موجود باشد؛ بنابراین، در دوره برنامه ریزی باید فاکتورهای خاصی بررسی شود؛ فاکتورهایی از جمله:

1. 1. زمان رهبری؛

1. 1. مدت‌زمان لازم برای بازیابی وجوه سرمایه‌گذاری‌شده در تجهیزات، کارکنان و آموزش؛

1. 1. دردسترس‌بودن آینده مشتریان؛

1. 1. دردسترس‌بودن مواد اولیه و اجزای مورد انتظار در آینده.

۱۰ مزیت اصلی برنامه‌ریزی برای یک سازمان چیست؟

برنامه ریزی یکی از کارکردهای مهم مدیریت است و برای کلیه عملکردهای مدیریتی اساسی است. بدون برنامه‌ریزی صحیح، سازمان‌دهی و جهت‌دهی مناسبی وجود نخواهد داشت. برنامه‌ریزی اهداف و وسایل دستیابی به آنها را بیان می‌کند.

دلایل اهمیت مفهوم برنامه ریزی چیست؟ در جایگاهی بالاتر از همه موارد دیگر، برنامه‌ریزی به دلایل زیر مهم است:

۱. مواجهه با پیچیدگی‌های تجارت مدرن

کسب‌و‌کار روزبه‌روز پیچیده‌تر می‌شود. جهانی‌شدن کسب‌و‌کار، افزایش رقابت، نیاز مداوم به خلاقیت و خیلی از مسائل دیگر هرروزه در حال بروز و ظهور است.

پیوسته نیاز به برنامه ریزی موارد برای مواجهه با شرایط پیچیده وجود دارد.در چنین موقعیت‌هایی نقش برنامه ریزی چیست؟ برنامه‌ریزی به‌عنوان ابزاری در پیش‌بینی موقعیت‌های نوظهور تجاری و پیشنهاد راه‌های بهره‌گیری از آن کمک می‌کند. برنامه‌ریزی به هر تاجری کمک می‌کند تا به‌روش سیستماتیکی با شرایط نوظهور روبه‌رو شود.

۲. پیشگیری در برابر شکست‌های تجاری

شکست‌های تجاری ممکن است به‌دلیل برنامه ریزی غلط و غیرعلمی باشد. ‍‍‍‍‍‍‍پیامد‌های برنامه‌ریزی نادرست چیست ؟  برنامه‌ریزی نادرست ممکن است باعث اتلاف منابع و ازدست‌رفتن فرصت‌ها شود. این تجارت ممکن است در رقابت با واحدهای کارآمد اداره نشود. از وضعیت فعلی، نشانه‌های شکست‌هایه قابل مشاهده خواهد بود. برنامه ریزی بهتر و اجرای صحیح آن می‌تواند تجارت را از شکست نجات دهد.

۳. توجه به اهداف

برنامه ریزی به‌وضوح به تعیین اهداف سازمان کمک می‌کند. تمام توجه مدیریت به دستیابی به آن اهداف معطوف شده است. در اهداف می‌توان اولویت‌هایی را در نظر گرفت؛ اهداف مهمی که باید در ابتدا مورد توجه قرار گیرد و اهداف دیگری نیز پس از آنها دنبال شود.

۴. به‌حداقل‌رساندن عدم قطعیت‌ها

تأثیر عدم قطعیت‌ها در برنامه ریزی چیست؟ برنامه‌ریزی همیشه برای آینده انجام می‌شود. هیچ‌کس نمی‌تواند اتفاقات پیش‌بینی‌شده را به‌طور دقیق پیش‌بینی کند. محیط‌های کاری همیشه در حال تغییر است. برنامه‌ریزی تلاشی برای پیش‌بینی آینده و برنامه ریزی امور به بهترین شکل ممکن است. برنامه‌ریزی به‌طور قطع بی‌اطمینانی آینده را با استناد به تصمیمات خود، بر اساس تجربیات گذشته و شرایط فعلی، به حداقل می‌رساند.

۵. استفاده بهتر از منابع

جایگاه منابع در برنامه ریزی چیست؟ یکی دیگر از مزایای برنامه‌ریزی استفاده بهتر از منابع کسب‌وکار است. ابتدا تمام منابع شناسایی و سپس عملیات برنامه‌ریزی می‌شود. همه منابع برای بهترین استفاده ممکن به کار گرفته می‌شود.

۶. اقتصاد در عملیات

ابتدا اهداف تعیین می‌شود و سپس بهترین راه ممکن برای دستیابی به این اهداف انتخاب می‌شود. عملیاتی که از بین گزینه‌های احتمالی بهتر انتخاب می‌شود، در عملیات اقتصادی وجود دارد. در این مورد از روش آزمون‌وخطا اجتناب می‌شود.

۷. دستیابی به هماهنگی بیشتر

تمام تلاش‌ها برای دستیابی به اهداف سازمان با تلاش همگانی انجام می‌شود و از تکرار تلاش‌ها جلوگیری می‌شود. برنامه ریزی به هماهنگی بهتر در سازمان منجر می‌شود که در نهایت، به نتایج بهتر منتهی می‌شود.

۸. تشویق نوآوری و خلاقیت

یک سیستم برنامه ریزیِ بهتر باید مدیران را تشویق کند تا روش‌های جدیدی را برای انجام کارها ابداع کنند. این به تفکر نوآورانه و خلاقانه در بین مدیران کمک می‌کند، زیرا آنها هنگام برنامه‌ریزی به چیزهای جدیدی فکر می‌کنند. این فرایندی است که آگاهی از مشارکت فردی را فراهم می‌کند و ایجاد فضای صمیمی را که به دستیابی به نتایج بهتر کمک می‌کند، تشویق می‌کند.

۹. مدیریت به استثنای ممکن

مدیریت به استثنای ممکن به این معناست که مدیریت نباید درگیر هر فعالیتی باشد. اگر همه‌چیز به‌خوبی پیش می‌رود، دیگر جای نگرانی نیست و مدیریت باید فقط در مواقعی که طبق برنامه‌ریزی پیش نمی‌رود، مداخله کند.

برنامه ریزی اهداف سازمان را برطرف می‌کند و باید تمام تلاش‌ها برای دستیابی به این اهداف صورت گیرد. مدیریت باید فقط در مواردی که امور خوب پیش نمی‌رود، دخالت کند. با معرفی مدیریت به استثنای ممکن، برای برنامه‌ریزی فعالیت‌ها وقت بیشتری را در اختیار مدیران قرار می‌دهند تا وقت خود را برای کار روزمره تلف نکنند.

۱۰. کنترل را آسان می‌کند

برنامه ریزی و کنترل از هم جدا نیستند. برنامه‌ریزی به تعیین اهداف و استانداردهای عملکرد کمک می‌کند. این روند مدیریت را قادر می‌سازد تا عملکرد زیردستان را بررسی کند. انحرافات عملکرد می‌تواند در اولین فرصت با انجام اقدامات اصلاحی اصلاح شود.

محدودیت‌های برنامه ریزی چیست؟

اگرچه بیشتر محدودیت‌ها به بی‌اطمینانی در آینده مربوط است، خود برنامه‌ریزی محدودیت‌هایی دارد. دلایل موفق‌نشدن افراد در آن این است که برنامه‌ریزی بر مشکلات عملی پیش‌آمده در برنامه ریزی تأکید دارد.

برنامه ریزی کارآمد کار ساده‌ای نیست. مدیران، برخلاف تقدم فرایند مدیریت، در ساخت و اجرای برنامه‌ها با موانع مختلفی روبه‌رو می‌شوند. آنها باید آگاهی خود را از این محدودیت‌ها افزایش دهند.

در ادامه عمده‌ترین محدودیت‌ها شرح داده شده است:

۱. نبود اطلاعات دقیق

عوامل موثر در تعیین ارزش و ایجاد محدودیت در برنامه ریزی چیست؟ برنامه‌ریزی برنامه‌ریزی شامل پیش‌بینی است و آینده به‌طور کامل نامشخص و پیچیده است و اگر اطلاعات دقیق نباشد، ارزش خود را از دست می‌دهد. برنامه‌ریزی به فعالیت‌های آینده مربوط است و کیفیت اطلاعات نتیجه اصلی برنامه ریزی را تعیین می‌کند. برخی اوقات، مدیران نمی‌دانند که چگونه از اطلاعات به‌طور مؤثر استفاده کنند؛ در این صورت، ممکن است برنامه‌ریزی در عملیات مشکل ایجاد کند.

مقاومت در برابر تغییر عامل دیگری است که برنامه‌ریزی را محدود می‌کند. بیشتر مردم به‌دلیل ترس از شکست و بی‌اطمینانی در برابر تغییر مقاومت می‌کنند؛ با این حال، برنامه‌ریزی باعث تغییر نگرش افراد می‌شود تا برنامه ریزی مؤثرتر شود. برنامه‌ریزی به افراد سازمان احساس امنیت کاذب را منتقل می‌کند.

۲. انعطاف‌ناپذیری

برنامه ریزی طیف و گستره مربوط به هر فعالیتی را می‌دهد و به‌طور کلی به سختی در عملکرد داخلی سازمان منجر می‌شود. مدیران موظف‌اند به‌شکل سختگیرانه‌ای مراحل را دنبال کنند. انعطاف‌ناپذیری درونی، که ممکن است برنامه‌ریزی را محدود کند، به روان‌شناسی انسان، سیاست‌ها و روش‌های سازمانی و همچنین سرمایه‌گذاری طولانی‌مدت مربوط است؛

در کنار این، مدیران با انعطاف‌پذیری بیرونی بسیاری روبه‌رو هستند و هیچ‌گونه کنترلی بر کارمندان ندارند.عوامل موثر بر دامنه‌ی عملکرد مدیران در برنامه ریزی چیست؟ این عوامل، عوامل اجتماعی، حقوقی، فناوری و غیره است. مدیران باید برنامه‌های خود را با توجه به تقاضای این عوامل تنظیم کنند؛ بنابراین، دامنه عملکرد آنها برای برنامه ریزی مؤثر در بسیاری از موارد محدود است.

۳. برنامه ریزی ناکافی

دلایل فراوانی وجود دارد که مردم، هم در سطح فرمول‌بندی و هم در سطح اجرا، در برنامه‌ریزی شکست می‌خورند. دلایل شکست در برنامه ریزی چیست؟  تعهد نداشتن به برنامه‌ریزی، هدف مبهم، تمایل به چشم‌پوشی از مکان برنامه‌ریزی، اتکا به اتفاقات گذشته، پشتیبانی‌نکردن مدیریت، نبود تکنیک‌های کنترل‌کننده و مقاومت در برابر تغییر و غیره از جمله نقص‌های برنامه‌ریزی هستند؛ این عوامل مسئول برنامه‌ریزی ناکافی یا برنامه ریزی غلط در سازمان‌های مربوط هستند.

۴. عوامل زمان و هزینه

عمده‌ی محدودیت‌ها در برنامه ریزی چیست؟ عوامل زمان و هزینه به‌عنوان محدودیت‌های واقعی برنامه‌ریزی در نظر گرفته می‌شوند؛ همچنین مدیران باید فاکتورهای زمان و هزینه را در نظر بگیرند. برنامه‌ریزی به‌دلیل عوامل زمان و هزینه آسیب می‌بیند. زمان برای هر مدیری در سازمان عامل محدودکننده‌ای است، زیرا ممکن است برای گذراندن کل مراحل برنامه‌ریزی زمان کافی در دسترس نباشد.

برنامه ریزی شامل هزینه‌های سازمان است. در صورت جزئیات بیشتر، برنامه‌ریزی هزینه‌ها افزایش می‌یابد؛ بنابراین، برنامه ریزی نمی‌تواند فراتر از یک حد مشخص انجام شود، اما باید هزینه‌های آن را توجیه کند. با توجه به هزینه، در هر شرایطی این امر نباید بیش از ارزش برنامه‌ریزی یا منافع حاصل از آن باشد.

اغلب، ممکن است فلسفه مدیریت نیز مانع روند برنامه ریزی شود. هنگامی که مدیران به یک فلسفه خاص ،که در مدت‌زمان طولانی ادامه یابد، عادت کردند، این امر به قبولاندن محدودیت‌های انعطاف‌ناپذیر داخلی برای برنامه‌ریزی تمایل ایجاد می‌کند.

عوامل مختلفی که در بالا مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفت، به محدودیت‌های برنامه‌ریزی یا بی‌اثرکردن آن یا کاهش درجه کار برنامه‌ریزی‌شده کمک می‌کند؛ با این حال، باید پذیرفت که برنامه ریزی ضروری است و مدیران باید برای مؤثرترکردن آن گام بردارند

منبع: yourarticlelibrary.com

در شرکت‌هایی که کارکنان، شعب یا تیم‌های زیادی دارند، ممکن است مدیران سطوح مختلفی از مسئولیت داشته‌باشند. آموختن درمورد سطوح مدیریتی می‌تواند در تصمیم‌گیری درمورد مسیر شغلی خود به عنوان یک مدیر کمک کند. در این مطلب ۳ سطح اصلی مدیریتی و دلیل تقسیم مدیریت شرکت‌ها به سطوح مختلف را مورد بحث قرار می‌دهیم. همچنین در مورد نقش‌ها و وظایف در هریک از سطوح مدیریتی سازمان صحبت می‌کنیم.

سطوح مدیریتی چیست؟

سطوح مدیریتی نشاندهنده نحوه تقسیم درجات اختیار و مسئولیت‌ها در یک شرکت یا سازمان است. این سطوح وظایف موقعیت‌های مختلف مدیریتی را تعیین می‌کنند، از جمله این که به چه کسی گزارش می‌دهند و چه کسی به آن‌ها گزارش می‌دهد. هر سطح مدیریتی بر جنبه‌های مختلف رشد، موفقیت و رضایت کارکنان یک سازمان تمرکز دارد.

چرا مدیریت دارای سطوح مختلف است؟

بسیاری از شرکت‌ها سطوح مدیریتی مختلفی برای تقسیم وظایف بین بخش‌ها و تخصص‌های مختلف دارند. این تفکیک کار به سطوح مدیریتی به شرکت این امکان را می‌دهد که کارکنان بیشتری را استخدام کند، زیرا مدیران زیادی برای نظارت و هدایت وظایف مختلف در دسترس هستند و نیز فرایند تایید را روان‌تر کرده و هر سطح از مدیریت می‌تواند کار یک‌دیگر را قبل از ارسال محصول به عموم بررسی کند.

انواع سطوح مدیریتی در سازمان کدامند؟

این ۳ سطح مدیریتی انواع مختلفی از پست‌های مدیریتی را شامل می‌شود. در ادامه به جزئیات مربوط به هر سطح از مدیریت، به‌علاوه وظایف و عناوین شغلی متداول آن‌ها خواهیم پرداخت:

مدیران ارشد (Top-level)

مدیران ارشد یا اجرایی بر هدایت کل شرکت نظارت می‌کنند. این مدیران بررسی می‌کنند که آیا شرکت به اهداف بلندمدت خود دست می‌یابد و با سرعتی ثابت در حال رشد است یا خیر. اهداف اولیه‌ی مدیریت در سطوح ارشد معمولا توسعه‌ی شرکتی موفق است که سود را به حداکثر برساند و شهرت خوبی داشته‌باشد.

مدیران ارشد، بالاترین سطح مسئولیت، اختیار و کنترل را در یک شرکت دارند، اما اغلب مواقع پیشنهادات دیگران را می‌پذیرند یا به دغدغه‌های دیگر کارمندان گوش می‌دهند. وظایف اصلی مدیران ارشد شامل توسعه‌ی برنامه‌های تجاری، تعیین اهداف و حفظ ارتباط با مشاغل خارج از سازمان است.

نقش‌های مختلفی برای مدیران ارشد وجود دارد، اما همه‌ی آن‌ها شامل موقعیت‌های بسیار مهمی هستند که همه‌ی کارکنان دیگر را هدایت می‌کنند. برخی از نقش‌های رایج در مدیریت ارشد عبارتند از:

• • مدیر عامل (CEO)؛

• • مدیر ارشد عملیات (COO)؛

• • مدیر ارشد مالی (CFO)؛

• • رئيس؛

• • معاون رئيس؛

• • هيئت مدیره.

مدیران میانی (Mid-level)

مدیران میانی، برنامه‌های مدیریت ارشد را اجرا می‌کنند و همزمان مدیران میانی و سایر کارکنان را هدایت می‌کنند. در این سطوح مدیریتی، مدیران رابط بین سطح اجرایی و هر فرد دیگر هستند، این مدیران اغلب اطلاعات و دستورالعمل‌هایی را از مدیران ‌ارشد برای بحث با کارکنان یا آموزش به آن‌ها می‌گیرند.

هدف مدیران میانی ​​این است که بخش‌‌های یک شرکت را اداره کنند تا مطمئن شوند که کارکنان هر شعبه اهداف کلی خود که برای رسیدن به آن تلاش می‌کنند را درک می‌کنند. وظایف معمول این مدیران شامل اجرای برنامه‌های مدیریت سطح ارشد، راهنمایی مدیران میانی و تکمیل ارزیابی ‌های عملکرد گروه است.

اکثر مدیران میانی ​​با بخش‌های خاصی از یک شرکت کار می‌کنند تا به بخش خود کمک کنند استانداردهای شرکت را رعایت کنند. برخی عناوین شغلی در مدیریت میانی ​​عبارتند از:

• • مدیر کل؛

• • مدیر شعبه؛

• • مدیر بخش؛

• • مدیر منطقه‌؛

• • مدیر کارخانه.

مدیران عملیاتی

مدیران عملیاتی، به مدیران میانی گزارش می‌دهند و از کوچک‌ترین بخش‌های یک شرکت مانند بخش‌های یک شعبه یا گروه‌های خاصی از کارکنان، پشتیبانی می‌کنند. این مدیران دستورالعمل‌های مدیران میانی ​​را تفسیر می‌کنند تا به آن‌ها در هدایت موفق تیم‌ها و رشد شرکت کمک کنند.

مدیران عملیاتی همچنین به دغدغه‌های کارکنان گوش می‌دهند و آن‌ مسائل را با مدیریت میانی در میان می‌گذارند، که ممکن است مدیران میانی این مسائل را به سطوح مدیریت ارشد منتقل کنند. بسیاری از مدیران عملیاتی، وظایفی مانند واگذاری وظایف به کارکنان خود، حفظ کیفیت تولید و نظارت بر فعالیت‌های روزانه را انجام می‌دهند.

نقش‌های مدیران عملیاتی معمولا شامل تعامل مستقیم با کارکنان برای کمک به انجام موفقیت‌آمیز وظایف و ایجاد محیط کاری متعهد به پیروی از دستورالعمل‌های مدیریت بالاتر است. چند نمونه از عنوان‌های شغلی در این سطوح مدیریت عبارتند از:

• • سرپرست؛

• • مدیر بخش؛

• • رهبری تیم؛

• • سرکارگر؛

• • مدیر هماهنگی؛

• • هماهنگ‌کننده‌.

نحوه سازماندهی سطوح مدیریتی چیست؟

برای اینکه بتوانید سطوح مدیریتی مورد نیاز را در ساختار سازمانی تشخیص دهید، می‌توانید از نمودار درختی استفاده کنید. برای این کار، باید تمامی کارکنان به‌طور غیرمستقیم توسط یک مدیر عملیاتی یا میانی، به مدیرعامل که در رأس هرم قرار گرفته، متصل باشند. هر کارمند باید به مدیری وصل شده‌باشد و هر مدیر باید زیرمجموعه‌ای را تحت مدیریت خود داشته باشد. استفاده از نمودار درختی می‌تواند به شما نشان دهد آیا سازمان به مدیران بیشتری نیاز دارد و یا مدیرانی در سازمان وجود دارند که زیرمجموعه‌ای تحت نظارت آن‌ها نیستند.

گاهی اوقات تشخیص این‌که در سازمان به یک مدیر میانی نیاز دارید یا مدیر عملیاتی، می‌تواند امری چالش‌برانگیز باشد. با بررسی وظایف هریک از سطوح مدیریت، می‌توانید نیاز سازمان را درک کنید.

سخن پایانی

به‌طور کلی، در سازمان‌ها سه سطح مدیریتی تعریف می‌شود: مدیریت ارشد، میانی و عملیاتی. سطوح مدیریت در سازمان، مشخص می‌کند وظایف و اختیارات کارکنان در چه سطحی است، به چه شخصی باید گزارش بدهند و از چه شخصی گزارش دریافت کنند. در این مطلب به انواع سطوح مدیریتی در سازمان پرداختیم و نقش‌ها و وظایف هریک را رزومه ساز حرفه‌ای، برای استخدام در بهترین فرصت‌های شغلی اقدام کنید.

منبع: indeed.com

آزمون بهره هوشی ریون متداول ترین و مشهورترین آزمونی است که برای بازه سنی 5 سال به بالا طراحی شده است. ساختار این آزمون از 60 سوال تشکیل شده که به صورت پاسخ چند گزینه ای (6-8 گزینه) به آن پاسخ داده می شود و ترتیب چیدمان دشواری سوالات از آسان به سخت است. این آزمون هوش استدلالی و هوش عمومی آزمون دهنده را که با عنوان «عامل هوش عمومی اسپیرمن» (Spearsman’s g) شناخته می شود، اندازه گیری می کند.

اکثر ما ممکن است آزمون ریون را انجام داده باشیم. این آزمون‌ها معمولا در مدارس و فرایندهای استخدام به‌طور مرتب انجام می‌شوند. در واقع اکنون این تست، بخش مهمی از تست‌های روان‌شناختی در فرایندهای انتخاب مشاغل است.

به‌گفته ارسطو: «هوش نه‌تنها از دانش، بلکه از مهارت استفاده از دانش تشکیل شده است».

برای یک استخدام موفق شما می‌توانید پس از انجام تست نتیجه آن را در  رزومه ساز کاربوم به رزومه خود پیوست کنید. با این کار احتمال بررسی رزومه و استخدام خود را بالا ببرید.

با توجه به پیشینه‌ای که از تست هوش (IQ) ریون در ذهنمان داریم، ممکن است با ذهنیت منفی به سراغش برویم. این تست عامل چالش‌برانگیز و تعیین‌کننده در تحصیلات یا زندگی حرفه‌ای ما بوده است؛ با این حال برخی از افراد، ماتریس‌های پیش‌رونده ریون را بسیار جالب می‌دانند و از حل این معماهای کوچک لذت می‌برند. آنها دوست دارند الگوها و مجموعه‌ها را پیدا کنند، استنتاج و نتیجه‌گیری کنند و درمورد چگونگی تصحیح ادراک و انتزاعات تصمیم بگیرند.

اندازه‌گیری ضریب هوشی (IQ) هنوز هم موردتوجه بسیاری از افراد و شرکت‌ها است. صرف‌نظر از اینکه تئوری «هوش چندگانه» هاوارد گاردنر (Howard Gardner) را ‌بپذیریم یا نه، با این تست می‌خواهیم توانایی افراد را برای استدلال منطقی، حل مسئله و تفکر انتقادی اندازه‌گیری و اولویت‌بندی کنیم.

تست ریون در حقیقت، استدلال انتزاعی و هوش سیال را اندازه‌گیری می‌کند. هوش سیال به ما امکان می‌دهد تا بهتر بتوانیم از پس مشکلات روزمره‌ خود بربیاییم. شاید در آینده و با گسترش نتایج تحقیقات گوناگون، تست‌های روان‌شناختی نیز تغییر کنند.

مشاهده انواع تست شخصیت شناسی

تاریخچه تست هوش (IQ) ریون

روانشناس انگلیسی به نام آقای جان کارلیل ریون (John C. Raven) در سال 1936 این آزمون را بر پایه دو عامل عناصر g اسپیرمن یعنی استقرا و بهره (هوش طبیعی) طراحی کرد. الگوهای این آزمون به شکل ماتریس های 6×6 – 4×4 یا 2×2 است و به همین دلیل ماتریس پیشرونده نامیده می شود.

علاقه ریون به روانشناسی در سنین پایه باعث شد تا ابزارهای سنجش توانایی کودکان را مورد مطالعه قرار دهد. با وجود اینکه در کودکی پدر خودش را از دست داد و مراقبت از مادر و دو خواهرش را بر عهده گرفت، علاقه های علمی خودش را نیز دنبال کرد. او بعدها در زمینه شغلی خود به سرپرستی مدرسه ای برای کودکان با شرایط ناتوانی فیزیکی منصوب شد. وی به این نتیجه رسید که انجام آزمون های رایج آن دوره در مدارس و محیط کار دشوار بوده و تفسیر نتایج نیز به دلیل ادغام عناصر مختلف مشکل است. در نتیجه به فکر تدوین و طراحی آزمون بهره هوشی عمومی که به ریون مشهور شد، افتاد. جالب اینکه روش تدوین این آزمون در پایان نامه کارشناسی ارشد وی تشریح شده است.

آزمون بهره هوشی ریون بر اساس نظریه ای تدوین شد که بعدها به نظریه سوال پاسخ (response) مشهور شد. سه فرزند وی در اسکاتلند مرکز ارزیابی ریون را در سال 1972 تاسیس کردند. در سال 2004 موسسه آموزشی هارکورت، ریون را خرید و بعدها نیز این شرکت توسط پیرسون خریداری شد.

طراحی این تست روان‌سنجی برای ارزیابی افسران نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بود، اما بعد مشخص شد که به‌طور کلی، برای ارزیابی هوش، مستقل از دانش کسب‌شده نیز مفید و معتبر است.

مزایای آزمون ریون

این تست برای کودکان و بزرگ‌سالان، صرف‌نظر از اینکه فرد مشکلات ارتباطی یا حرکتی داشته باشد، کارآمد است و به‌طور کلی، برای اکثر مردم جالب توجه و سرگرم‌کننده به حساب می‌آید.

این امر مستلزم توجه «گشتالت» (نظریه‌ای که طبق آن، دنیا را در «کل‌های معنی‌دار» تجربه می‌کنیم و محرک‌های جداگانه را نمی‌بینیم) و همچنین استدلال مشابهی است که در آن شخص باید از رفتار اکتشافی استفاده کند؛افراد همچنین باید مقایسه کنند و از منابع مختلفی برای تکمیل ماتریس‌ها بهره‌مند شوند.

همچنین، یکی از بزرگ‌ترین مزایای تست هوش (IQ) ریون این است که می‌تواند به‌سرعت اطلاعات معتبر را درمورد عملکرد شناختی بزرگ‌سالان یا کودکان فراهم کند.

جان ریون گفته است که نباید فقط از این آزمایش برای سنجش هوش استفاده کنیم، بلکه باید منابع اطلاعاتی دیگری را نیز در نظر بگیریم تا این آزمون بسیار قدرتمندتر و نتایج آن قابل‌استنادتر شوند.

ساختار سوالات آزمون ریون

همه سوالات مربوط به آزمون ریون شامل طرح های بصری هندسی هستند که در صورت سوال یکی از گزینه ها خالی بوده و آزمون دهنده باید از بین شش تا هشت گزینه، قطعه مربوطه را انتخاب کند تا این طرح ها به صورت منطقی کامل شوند. در اصل، آزمون های ماتریس پیشرونده ریون و نیز آزمون های واژگان به منظور پژوهش ریشه های محیطی و ژنتیکی توانایی شناختی طراحی شده اند. آقای ریون به این نتیجه رسید که بررسی و تفسیر نتایج حاصل از آزمون های متداول آن زمان، سخت و دشوار است. به همین دلیل، او سنجه های ساده ای را بر اساس دو عنصر اصلی عامل g اسپیرمن تدوین کرد: 1. توانایی تفکر منطقی و درک پیچیدگی روابط (درک استنباطی) و قابلیت حفظ و ساخت دوباره اطلاعات. (توانایی بازیابی).

انواع آزمون ریون

ماتریس ها در سه شکل مختلف و برای توانایی های مختلف پاسخ دهندگان در دسترس قرار گرفت:

• • ماتریس های پیشرونده استاندارد: این نوع آزمون، اصلی ترین حالت ماتریس ها است که در سال 1938 منتشر شد. دفترچه سوال این نسخه شامل پنج مجموعه (A-E) است که هرکدام 12 آیتم دارند (برای مثال A1 تا A12) و این آیتم ها به تدریج سخت تر می شوند که به توانایی شناختی بیشتری برای رمزگشایی یا تحلیل اطلاعات نیاز دارند. همه آیتم ها با رنگ مشکی و با پس زمینه سفید مشخص شده اند.

• • ماتریس های پیشرونده رنگی: برای کودکان 5 تا 11 ساله، افراد بالغ و افرادی که محدودیت فیزیکی و ذهنی  دارند، طراحی شده. این آزمون شامل دو مجموعه A و B با ماتریس های استاندارد به اضافه 12 آیتم قرار داده شده در میان دو مجموعه با عنوان Ab است. بیشتر آیتم ها با زمینه رنگی مشخص شده اند تا آزمون از لحاظ بصری برای پاسخ دهندگان محرک باشد. با این وجود برخی از آیتم های بخش B به صورت سیاه و سفید مشخص شده اند. بر این اساس اگر این موضوع انتظارات آزمون گیرنده را برآورده سازد، مجموعه های C، D و E ماتریس های استاندارد راحت می شود.

• • ماتریس های پیشرونده پیشرفته: نوع پیشرفته از ماتریس ها شامل 48 آیتم است که به صورت یک مجموعه 12 تایی (مجموعه 1)، و مجموعه 36 تایی دیگری (مجموعه 2) معرفی شده اند. آیتم ها دوباره به صورت زمینه سیاه و سفید با رنگ مشکی طراحی شده اند که سطح دشواری سوالات به تدریج افزایش پیدا می کند. این آیتم ها مناسب افراد بزرگسال و افرادی است که سطح بالایی از هوش عمومی را دارند. علاوه بر این، نوع آزمون های موازی ماتریس های پیشرونده رنگی و استاندارد در سال 1998 منتشر شده است. این نسخه به منظور حل مشکل ماتریس های ریون بود که در نمونه کلی شناخته شده بودند. آیتم ها در آزمون های موازی برای اینکه میانگین شاخص جواب برای هر سوال در نسخه های موازی و کلاسیک به یک اندازه برسد، طراحی شدند. نسخه بازبینی شده از ماتریس های پیشرونده استاندارد با عنوان SPM پلاس در همین سال انتشار یافت. این نسخه بر اساس آزمون موازی بود، اما با وجود اینکه اندازه یکسانی داشت ولی سطح آیتم ها سخت طراحی شده بود تا خطایی که در آزمون اصلی استاندارد منتشر شده برای افراد بزرگسال بود، مشخص شود. آزمون جدید با تنظیم بهتر نمونه ها و توسعه رویه های موجود به منظور پیاده سازی نظریه جواب-سوال، به یکی از بهترین  آزمون های موجود تبدیل شد.

کاربردهای تست هوش ریون

آزمون ها برای اهداف پژوهشی نیز طراحی شده اند. وابسته نبودن به مهارت های خواندن و نوشتن و سادگی تفسیر آنها، کاربرد آزمون ریون را گسترده ساخته است. استفاده نیروهای مسلح بریتانیا از آزمون ماتریس های استاندارد از سال 1942 و سایر نیروهای نظامی در سراسر دنیا (مانند شوروی سابق) نیز تا همین قرن اخیر نیز ادامه داشته است. همچنین با افزایش کاربرد تست های شناختی مانند ریون در محیط کار، این آزمون به یکی از ابزارهای جذب و بررسی صلاحیت نامزدها نیز تبدیل شده است.

به صورت کلی تست هوش ریون را می توان در یک نگاه به شکل زیر مطرح کرد:

• • سنجش مهارت های پیشرفته مشاهده و تفکر

• • تحلیل مهارت حل مساله جدید و پیچیده

• • پیش بینی مهارت درک سریع مفاهیم افراد

• • 60 سوال- 6 الی 8 گزینه

• • افزایش تدریجی دشواری سوالات

• • مناسب برای ارزیابی نامزدهای شغلی در همه صنایع و نیز داوطلبان تحصیلات تکمیلی.​​

تست هوش ریون چگونه عمل می‌کند؟

آزمون ریون شامل ۶۰ پرسش چندگزینه‌ای است که از آسان به سخت مرتب شده‌اند. این سؤالات شامل مجموعه‌ای از اشکال هندسی انتزاعی و ناقص هستند که فرد باید آنها را حل کند. در نگاه اول، ممکن است تصور کنید که باید اشکال نامنظم و گیج‌کننده را درک کنید.

به‌طور کلی، شرکت‌کنندگان حدود ۴۵ دقیقه زمان دارند. این زمان، برای کودکان و بزرگ‌سالان زمان مناسبی است تا بتوانند از توانایی سازنده خود (eductive ability) استفاده کنند.

توانایی سازنده، یعنی یافتن روابط و همبستگی‌ها در اطلاعات و اشکالی که به نظر می‌رسد ربطی به ‌هم ندارند. این نوع توانایی فکری، ما را ملزم به مقایسه، کسر، بازنمایی ذهنی و استفاده از اصول استدلالی و منطقی می‌کند.

سؤالات تست هوش ریون فاکتور g اسپیرمن را تشکیل می‌دهند که بسیاری از افراد، آن را تعیین‌کننده هوش می‌دانند.

این تست ابزاری برای سنجش هوش غیرکلامی است که به سطح تحصیلی یا تجربه فردی بستگی ندارد؛ همچنین برای موقعیت‌هایی مفید است که می‌خواهید به‌طور کلی اطلاعاتی را درمورد دانشجویان یا متقاضیان شغلی به‌خصوص کسب کنید.

سهولت انجام و سرعت مطلوب ارائه نتیجه، باعث محبوبیت و گسترش این تست هوش (IQ) شده است.

آیا تابه حال شنیده‌اید که شخصی خود را به عنوان یک INTJ یا ESTP توصیف کرده باشد و شما معنی آن را ندانید؟ آنچه که این افراد می گویند، نوع شخصیت آن‌ها بر اساس شاخص تست مایرز-بریگز یا به اختصار، تست MBTI است.

تست MBTI، یک پرسش‌نامه روان‌سنجی فردی است که برای شناسایی نوع شخصیت، نقاط قوت و اولویت‌های افراد طراحی شده است. این تست توسط ایزابل مایرز (Isabel Myers) و مادرش کاترین بریگز (Katherine Briggs) و بر اساس کارشان بر روی تئوری کارل یونگ (Carl Jung) درمورد انواع شخصیت تهیه شده است.

امروزه، تست MBTI به‌عنوان یکی از از پرکاربردترین ابزارهای روان‌شناسی در دنیا شناخته می‌شود.

اهمیت تست MBTI

به‌طور مشخص، تست شخصیت شناسی به افراد کمک می‌کند تا شناخت بهتری از خود و دیگران پیدا کند. این شناخت یکی از باارزش‌ترین خصیصه‌هایی است که افراد در هر سازمان یا مجموعه‌ای می‌توانند در اختیار داشته باشند. اهمیت شناخت صحیح از شخصیت، هم برای سازمان و هم برای افراد، از چنان اهمیتی برای موفقیت فردی و سازمانی برخورد است که به‌هیچ ‌عنوان نمی‌توان آن را دست‌کم گرفت.

پیدایش آزمون MBTI

ایزابل مایرز و مادرش کاترین بریگز، هر دو علاقه‌به مند به نظریه انواع شخصیت یونگ بودند و فهمیدند که این تئوری می‌تواند کاربردهایی هم در دنیای واقعی داشته باشد. در طول جنگ جهانی دوم، مایرز و بریگز شاخصی را توسعه دادند که می‌تواند برای شناخت تفاوت‌های فردی، به کار گرفته شود. این دو نفر معتقد بودند اگر تستی طراحی کنند تا مردم شخصیت خودشان را بهتر بشناسند، می‌توانند مشاغلی متناسب با شخصیت خود انتخاب کنند و زندگی سالم‌تر و شادتری داشته باشند.

مایرز اولین نسخه کاغذی این تست را در دهه ۱۹۴۰ ایجاد کرد. او به همراه مادرش، این تست را بر روی دوستان و خانواده خود انجام دادند. آن‌ها در دو دهه بعد نیز به توسعه این تست پرداختند.

بررسی اجمالی تست مایرز بریگز

بر اساس پاسخ‌های داده شده به تست MBTI، افراد یکی از ۱۶ نوع شخصیت را دارند. هدف تست این است که افراد، ویژگی‌های شخصیتی خود را از جمله علاقه‌‌مندی‌ها، نقاط قوت، ضعف، اولویت‌های شغلی احتمالی و سازگاری با افراد دیگر را بیشتر کشف و درک کنند.

هیچ‌کس «بهترین» شخصیت را ندارد و شخصیت هیچ‌کس، «بهتر» از شخصیت فرد دیگر نیست. همچنین این تست به‌دنبال پیداکردن اختلاف عملکرد یا ناهنجاری نیست؛ در عوض، هدف آن فقط این است که درباره خودتان بیشتر بدانید.

۴ معیار اصلی تست شخصیت MBTI

۱- برون‌گرایی (E) و درون‌گرایی (I)

برون‌گرایی و درون‌گرایی، اولین بار توسط یونگ در تئوری انواع شخصیت بررسی شد. یونگ از این اصطلاحات، به‌عنوان روشی برای توصیف چگونگی پاسخ و تعامل مردم با دنیای اطرف‌شان استفاده کرد. با اینکه این اصطلاحات برای اکثر مردم آشنا است؛ اما در تست MBTI استفاده آن‌ها، تاحدودی با کاربرد معمول‌شان متفاوت است.

افراد برون‌گرا (Extraverts)، عمل‌گرا (action-oriented) هستند، از تعاملات اجتماعی مکرر لذت می‌برند و از صرف وقت با بقیه، انرژی می‌گیرند.

افراد درون‌گرا (Introverts)، فکرگرا (thought-oriented) هستند، از تعاملات اجتماعی عمیق و معنی‌دار لذت می‌برند و از تنهابودن، انرژی می‌گیرند. همه ما با درجات متفاوت، درون‌گرا و برون‌گرا هستیم، اما بیشتر ما تمایل داریم یکی از این‌ دو عبارت به‌عنوان شخصیت ما معرفی شود.

۲- حسی (S) یا شهودی (N)

تعیین‌کننده این معیار، نوع جمع‌آوری اطلاعات افراد از دنیای اطراف‌شان است.

درست مثل برون‌گرایی و درون‌گرایی، همه افراد در موقعیت‌های مختلف، می‌توانند شهودی یا حسی باشند. براساس تست شخصیت MBTI، مردم تمایل دارند در یکی از این دو غالب باشند. افراد حسی (Sensing) ، توجه زیادی به واقعیت دارند؛ به‌ویژه آن‌چیزی را که می‌توانند از حواس‌شان بیاموزند. این افراد، تمایل دارند روی واقعیت‌ها و جزئیات تمرکز کنند و از تجربهکردن لذت ببرند.

افراد شهودی (Intuition) ترجیح می‌دهند بیشتر به الگوها و تصورات‌ توجه کنند. آن‌ها درباره احتمالات، آینده و نظریه‌های انتزاعی فکر می‌کنند و از آن لذت می‌برند.

۳- منطقی (T) یا احساسی (F)

این مقیاس با نحوه تصمیم‌گیری افراد، بر اساس اطلاعاتی که از حسی یا شهودی بودن آن‌ها به دست‌ آمده است، مشخص می‌شود. افرادی که ترجیح می‌دهند منطقی باشند (Thinking) بر واقعیت‌ها و داده‌های عینی بیشتر تأکید می‌کنند. آن‌ها هنگام تصمیم‌گرفتن؛ استوار، منطقی و بی‌غرض هستند.

کسانی که احساسات (Feeling) را ترجیح می‌دهند، در هنگام تصمیم‌گیری، مردم و احساسات‌شان را هم در نظر می‌گیرند.

۴- قضاوت‌گر (J) یا ادراکی (P)

مقیاس نهایی درباره نحوه تمایل مردم به مقابله با جهان خارج است. کسانی که قضاوت‌گر (Judging) هستند، ساختار و تصمیمات استوار را ترجیح می‌دهند. افرادی که تمایل دارند ادراکی (Perceiving) باشند، فکر بازتر، منعطف‌تر و سازگارتری دارند. این دو گرایش، با مقیاس‌های قبلی هم در تعامل است. به یاد داشته باشید، همه اشخاص می‌توانند مدتی برون‌گرا باشند. این معیار کمک‌تان می‌کند بفهمید که چه زمانی برون‌گرا هستید؛ هنگام جمع‌آوری اطلاعات (حسی یا شهودی) یا هنگام تصمیم‌گیری (احساسی یا منطقی).

در نهایت، هر معیار با حروف اول آن، به‌صورت لیست زیر مشخص می‌شود:

تست MBTI باعث می‌شود بینش عمیق‌تری از شخصیت‌تان پیدا کنید. به همین دلیل، این تست بسیار محبوب شده است. حتی بدون در اختیار داشتن پرسش‌نامه رسمی، می‌توانید برخی از این گرایش‌ها را در خودتان تشخیص دهید. طبق گفته بنیاد مایرز- بریگز، مهم است که به یاد داشته باشید همه انواع شخصیت‌ها برابر و باارزش هستند. به‌عنوان مثال، هنگام کار در فعالیت‌های گروهی در مدرسه یا محل‌کار، شناخت نقاط قوت خود و درک نقاط قوت دیگران می‌تواند بسیار سودمند باشد. وقتی در تلاش هستید پروژه خود را با سایر اعضای یک گروه به اتمام برسانید، ممکن است متوجه شوید که برخی اعضای گروه در انجام اقدامات خاص ماهر و بااستعداد هستند. با شناخت این اختلافات، گروه می‌تواند وظایف بهتری را تعیین و در دستیابی به اهداف خود همکاری کند.

تفاوت تست MBTI با دیگر ارزیابی‌ها

MBTI در واقع یک تست نیست؛ پاسخ صحیح یا غلط وجود ندارد و یک نوع شخصیت، بهتر از نوع دیگر نیست. هدف این تست، ارزیابی سلامت روان یا ارائه تشخیص‌های دیگر هم نیست. همچنین برخلاف بسیاری از انواع دیگر تست‌های روانی، نتایج شما با هیچ هنجاری مقایسه نمی‌شود. هدف از تست MBTI این است که به‌جای مقایسه نتیجه تست خود با نتایج سایر افراد، اطلاعات بیشتری در مورد شخصیت منحصربه‌فرد خود به دست بیاورید.

در این مطلب قصد داریم تا بهترین نمونه رزومه های فارسی کاربوم در زمینه‌های مختلف شغلی را در اختیار شما بگذاریم. شما می‌توانید نمونه رزومه کاری حرفه ای در هر زمینه شغلی را مشاهده کرده و به‌عنوان الگویی برای رزومه سازی خودتان از آن استفاده کنید؛ همچنین به این می‌پردازیم که اهمیت استفاده از نمونه یک رزومه کاری خوب در نوشتن رزومه چیست و مزایا و معایب نمونه رزومه‌ها را مورد بررسی قرار می‌دهیم.

برای ساخت رزومه حرفه‌ای خود به رزومه ساز کاربوم مراجعه کنید 

نمونه رزومه کاری مشاغل مختلف

فهرست مطالب تکمیلی نمونه رزومه کاری

اهمیت نمونه رزومه کاری حرفه ای

هدف رزومه تأکید بر مهارت‌ها، تحصیلات و تجارب حرفه‌ای مرتبطی است که به کارفرما نشان می‌دهد که چرا باید شما را برای موقعیت شغلی مربوط در نظر بگیرد؛ با وجود این، اگرچه محتوای رزومه برای اثبات ارزش شما مهم است، طراحی و ظاهر آن نیز اهمیت بالایی دارد. رنگ‌ها، چیدمان عناصر، استفاده از فضای سفید و تراز کردن متن از جمله عواملی هستند که بر اولین برداشت کارفرما تأثیر می‌گذارند.

در اغلب موارد بررسی رزومه‌ی شما فقط چند ثانیه از وقت استخدام‌کننده را می‌گیرد. اگر رزومه‌ی شما دقیق و بی‌ عیب‌و‌نقص باشد و خواندن آن نیز برای کارفرما راحت باشد، شانس بیش‌تری برای گرفتن مصاحبه دارید.

هنگام ساخت رزومه باید دقت کنید که طرح رزومه با موقعیت شغلی هم‌خوانی داشته‌باشد؛ برای مثال، اگر طراح حرفه‌ای هستید و می‌خواهید برای شغل طراح گرافیکی درخواست بدهید، می‌توانید از این فرصت برای نشان دادن خلاقیت و مهارت‌های طراحی خود استفاده کنید و از رنگ‌ها و فضاها به شیوه‌ی خاصی استفاده کنید؛ در مقابل، اگر می‌خواهید برای شغلی در دفتر وکالت درخواست دهید، بهتر است از طرح‌های متداول‌تری استفاده کنید که مرتب، ساده و بسیار خوانا هستند.

اهمیت خواندن نمونه رزومه کاری حرفه ای در ساخت رزومه 

پاسخ به این سؤال که «چگونه رزومه بنویسیم؟» در بسیاری از اوقات در لابه‌لای مطالب و محتواهایی مانند «آموزش نحوه رزومه نویسی»، «آموزش کامل روش نوشتن رزومه» و یا به‌صورت کلی مطالبی که به ارائه آموزشی درباره نحوه نگارش رزومه می‌پردازند، به دست می‌آید که خواندن این نوع از مطالب برای یادگرفتن نحوه نوشتن رزومه کاری شاید یکی از سنتی‌ترین مسیرهای رسیدن به توانایی نوشتن رزومه کاری حرفه ای است.

به خاطر کمبودهایی که در این مسیر سنتی وجود دارد در ادامه این مطلب مسیری مکمل و میانبر برای هرچه سریع‌تر رسیدن به رزومه کاری حرفه ای ارائه شده است. که می‌توان از آن به‌عنوان الگوی نوشتن رزومه استفاده کرد.

علاوه بر موارد ذکر‌شده، از جمله کاربردهای دیگری که برای نمونه رزومه ها وجود دارد استفاده و الگوگیری برای تعیین مسیر شغلی است به این شکل که افراد تازه‌کار می‌توانند با بررسی نمونه یک رزومه کاری خوب از افراد حرفه ای و موفق می‌توانند به این نتیجه برسند که در رزومه خودشان جای چه مهارت‌ها و توانایی‌هایی خالی است و تا چه حدی با حرفه ای ترین‌های صنعت و حرفه خود فاصله دارند.

آگهی استخدام

جدیدترین فرصت‌های شغلی شرکت‌های معتبر را در صفحه آگهی استخدام ببینید.

استفاده از نمونه رزومه کاری حرفه ای افراد موفق برای ساخت رزومه

کارفرمایان پس از فراخوان آگهی استخدام با ده‌ها رزومه کاری مواجه می‌شوند که از این میان، تنها تعداد معدودی از فرستندگان رزومه‌ها، موفق به اخذ وقت مصاحبه خواهند شد. یک کارفرما چگونه تنها با نگاه به یک سند تصمیم به رد یا تأیید درخواست یک شخص می‌کند در حالی که شاید او را به صورت حضوری ملاقات نکرده است؟ ترفند تحقق این مسئله، الهام‌گیری و استفاده از نمونه رزومه کاری حرفه ای افراد موفق است اما استفاده از روزمه دیگران به‌سادگی کپی‌کردن نیست و باید یاد گرفت که در عین جذب ایده‌های جدید، روزمه تکراری تحویل کارفرما داده نشود.

چرا باید از نمونه رزومه کاری افراد موفق برای ساخت رزومه کاری خود الهام بگیریم؟

حتی رزومه‌نویسان متخصص هم هنگام نوشتن رزومه، از نمونه‌های موجود استفاده می‌کنند. در حالی که رزومه هر فرد باید با استفاده از عناصر خاص، منحصر‌به‌فرد به نظر رسد اما پیروی‌نکردن از ساختارهای موجود موجب گنگ‌بودن زبان تبلیغاتی آن خواهد بود. به‌خصوص اگر قصد نوشتن رزومه بدون کمک دیگران را دارید، بهتر است نگاهی به نمونه یک رزومه کاری خوب افراد موفق در حیطه خود بیاندازید.

سه منبع برای الهام‌گیری در ساخت رزومه وجود دارد: قالب‌های‎ رزومه، رزومه‌های پیش‌فرض ساخته شده توسط شرکت‌ها (برای راهنمایی کارجویان) و نمونه رزومه‌های آماده از دیگر افراد بهترین منبع برای الگو گرفتن هستند. می‌توان از قالب‌های رزومه برای الهام گیری در طراحی، رزومه پیش‌فرض شرکت‌ها برای آشنایی با ضوابط و نمونه رزومه کاری حرفه ای افراد برای درک گرایش‌های اکنون محیط کاری و خلاقیت‌‌های موجود بهره گرفت.

الهام‌گیری نه کپی‌برداری؛ نکات و قواعد استفاده از نمونه رزومه کاری حرفه ای دیگران

• بهتر است به فکر استفاده از عناصر نمونه رزومه کاری حرفه ای مرتبط با حیطه کاری خود باشید، شاید یک طراح وب علاقه‌مند به استفاده از عناصر فانتزی باشد در حالی که استفاده از این عناصر برای یک برنامه نویس وب چندان منطقی به نظر نمی‌رسد.
• کارفرمایان این روزها به‌دنبال چه چیزی در کارمندان هستند؟ کدام نوشته‌ها و نکات موجب جلب توجه یک کارفرما شده است؟ بهتر است نقاط قوت و ضعف نمونه روزمه حرفه ای را بررسی کنید.
• چه عناصری با وجود کم‌تر استفاده‌شدن تأثیر مفیدی دارند؟ علاوه بر نمونه‌های موفق، کمبودها یا موارد نادر هم در ساخت رزومه کاری حرفه ای الهام بخش هستند تا با ارائه یک عنصر منحصر به فرد بتوان نظر کارفرما را جلب کرد.
• این که یک شخص در رزومه خود از یک عنصر جذاب استفاده کرده به معنای صلاحیت شما در استفاده از آن نیست و باید توجه کنید عناصر دیگر نمونه رزومه های کاری، همگی باید از غربال انطباق با توانایی‌هایی که دارید عبور کنند.

معایب کپی‌برداری از نمونه رزومه کاری دیگران

استفاده از نمونه رزومه کاری ساده دیگران اگرچه مشقت‌های ساخت رزومه را کاهش می‌دهد، اما اگر به میزان بالایی به استفاده از عناصر دیگر رزومه‌ها وابسته باشید، این می‌تواند موجب ساخت یک رزومه با بخش‌های ناهمگن شود به‌طوری که سلیقه بیان شما با نمای طراحی و ساختار موازی نباشد. هر کس داستان مخصوص به خود را دارد و برای هر داستان نیاز به یک جریان متناسب با ظرفیت روایت داریم، در صورتی که شرایط کاری شما نیازمند بیان متفاوت از یک رزومه ساده را دارد، بهتر است مطمئن شوید که رزومه منبع موجب محدود شدن اختیارات روایت‌گری و تداوم گفتمان آن نمی‌شود. با توجه به تغییرات زندگی، یک رزومه نیاز به بروزرسانی مداوم دارد و اگر ساختار رزومه به طور کامل متعلق به شخص دیگر باشد، تغییر و بروزرسانی آن سخت خواهد بود.

رزومه ساز

با ساختن یک رزومه حرفه‌ای، برای استخدام در بهترین فرصت‌های شغلی اقدام کنید.

مزایا و معایب انتخاب نمونه رزومه کاری

مزایای انتخاب نمونه رزومه کاری: سرعت، کارایی و بینش

اولین مزیت انتخاب نمونه رزومه کاری سرعت بخشیدن به کارهاست. در شروع کار معمولا با یک فایل خالی روبه‌رو هستید و برای ساعت‌ها ناامیدی را تجربه می‌کنید، مگر این‌که متخصص باتجربه‌ای در نوشتن رزومه باشید.

نمونه رزومه های آماده به عنوان راهنما یا الگو استفاده می‌شوند و به شما کمک می‌کنند که یاد بگیرید چگونه مهارت‌ها و توانایی‌های خود را به شکلی حرفه‌ای سازمان‌دهی کنید. اگر از نمونه رزومه کاری باکیفیت استفاده کنید، خواهید دید که خلاصه نگه داشتن و پرداختن به موارد مهم در اولویت است.

یادگیری این‌که افراد حرفه‌ای چگونه رزومه‌ی خود را سازمان‌دهی می‌کنند، به شما کمک می‌کند که در آینده روش‌های خود را تغییر دهید. بهبود بینش درمورد این جنبه‌ی مهم جست‌وجوی شغلی، تغییر وضعیت شما را آسان‌تر خواهد کرد؛ با این حال، پایبندی بیش‌ازحد به نمونه رزومه های آماده باعث می‌شود که عادات‌ بدی را انتخاب کنید.

معایب انتخاب نمونه رزومه کاری: همه ی افراد حرفه‌ای یکسان نیستند

برای برخی از افراد طراحی رزومه تحت‌تأثیر اعتبارشان است؛ برای مثال، فردی که چندین مدرک تحصیلی دارد، باید بخش بزرگ‌تری را به موفقیت‌های تحصیلی خود اختصاص دهد. زمینه‌ی شغلی و تحصیلی آن‌ها در انتخاب و استفاده از طرح یا الگوهای خاص تأثیر دارد.

اگر میزان اعتبار شما و نمونه رزومه کاری حرفه ای که از آن استفاده می‌کنید، برابر نیست یا اگر زمینه‌ی شغلی و تحصیلی شما و نمونه‌ی استفاده‌شده یکسان نیست، ممکن است هنگام تلاش برای انطباق با نمونه رزومه ، اطلاعات بسیاری از دست بروند یا سؤال‌برانگیز به نظر برسند؛ نه به این معنا که نمی‌توانید از نمونه یک رزومه کاری خوب کاری استفاده کنید، بلکه فقط به این معنا که شاید لازم باشد آن را تغییر دهید. نباید فکر کنید که رزومه‌ی شما باید دقیقا شبیه به رزومه‌ی شخص دیگری باشد. نمونه‌ها فقط باید به عنوان راهنما عمل کنند و به شما کمک کنند تا به آرزوهای شغلی منحصر‌به‌فردتان برسید و مهارت‌های خود را به کارفرمایان نشان دهید.

چگونه از قالب رزومه در ورد برای نوشتن نمونه رزومه کاری فارسی word استفاده کنیم؟

اغلب، اولین برداشت کارفرمایان از متقاضیان کار بر اساس نمونه رزومه کاری آن‌ها شکل می‌گیرد. ارسال رزومه‌ی مرتب با فرمتی مناسب که خوب نوشته‌ شده و عاری از خطاست، شانستان را در این‌ مورد که کارفرمایان شما را برای موقعیت شغلی موردنظر در نظر بگیرند و به مرحله‌ی بعدی فرایند استخدام بروید، افزایش می‌دهد. در ادامه بهترین نکات و تمریناتی را که می‌توانند به شما کمک کنند تا رزومه‌ی فوق‌العاده‌ای را از طریق قالب‌های رزومه‌ی مایکروسافت ورد (word resume templates) تهیه کنید، آورده‌ایم.

انواع قالب‌های نمونه رزومه ورد

اگرچه انواع رزومه در سبک‌های مختلفی در دسترس هستند، بیش‌تر رزومه‌ها در یکی از ۳ دسته‌ی فرمت زیر قرار می‌گیرند:

۱. ترتیب زمانی (Chronological)

رزومه کرونولوژیکال سابقه‌ و تجارب کاری شما را به ترتیب زمانی معکوس مرتب می‌کند، به‌ طوری که آخرین موقعیت شغلی شما در ابتدا آورده می‌شود. تحصیلات، مهارت‌ها و علایق مرتبط بعد از سوابق کاری آورده می‌شوند.

این نوع رزومه رایج‌ترین و سنتی‌ترین فرمت رزومه است و می‌توان از آن به منظور درخواست دادن برای هر نوع شغلی در هر صنعتی استفاده کرد. قالب‌های رزومه‌ی مایکروسافت آفیس از نوع ترتیب زمانی مرتب هستند، به‌راحتی خوانده می‌شوند و ظاهری حرفه‌ای دارند؛ هم‌چنین، ساخت آن‌ها راحت است، چراکه می‌توانید به‌سادگی اطلاعات کاری خود را در آن‌ها وارد کنید. (با شغل فعلی یا آخر خود شروع می‌کنید و به عقب می‌روید.)

اگر متقاضیان کار بخواهند برای مشاغلی در شرکت‌های سنتی، مثل شرکت‌های مالی، مؤسسات آموزشی، ۵۰۰ کسب‌و‌کار ذکر‌شده در لیست فورچن (Fortune) و سازمان‌های دولتی درخواست بدهند، اغلب از این نوع طرح رزومه استفاده می‌کنند.

قالب‌های ورد برای افراد حرفه‌ای با سوابق کاری طولانی ایدئال هستند، زیرا پیشرفت شغلی و رشد کاری را به‌خوبی نشان می‌دهند؛ با وجود این، اگر سابقه‌ی کاری بالایی ندارید، به‌تازگی و بارها شغلتان را عوض کرده‌اید یا وقفه‌های متعددی در سابقه‌ی کاری‌تان دارید، بهتر است از انواع دیگر نمونه رزومه کاری حرفه ای استفاده کنید.

۲. رزومه‌ی عملکردی

استفاده از نمونه رزومه عملکردی، به جای تأکید بر سابقه‌ی کاری و شرکت‌هایی که در آن‌ها کار کرده‌اید، تجارب، مهارت‌ها و دستاوردهای شما را پررنگ می‌کند. این قالب از نمونه رزومه کاری مناسب افرادی است که سابقه‌ی کاری کمی دارند، شغلشان را بارها عوض کرده‌اند یا تجربه‌ی کمی در صنعتی دارند که برای آن درخواست می‌دهند؛ هم‌چنین، برای متقاضیانی که بعد از وقفه‌ای طولانی به بازار کار وارد می‌شوند یا در سابقه‌ی کاری‌ خود وقفه‌ای دارند، ایدئال است.

وقتی از این فرمت استفاده می‌کنید، استخدام‌کنندگان می‌توانند به مهارت‌هایتان در ابتدای رزومه دسترسی داشته‌باشند و بر اساس مطابقت مهارت‌های شما با موقعیت شغلی موردنظر تصمیم بگیرند که به بررسی رزومه‌ی شما ادامه دهند یا خیر.

۳. رزومه‌ی ترکیبی

در رزومه ترکیبی بیش‌تر می‌توانید تغییرات دل‌خواه را اِعمال کنید، زیرا می‌توانید سابقه‌ی کاری خود را با جزئیات مربوط درباره‌ی مهارت‌ها و علایقتان ترکیب کنید. این فرمت به شما اجازه می‌دهد که با هر ترتیبی که می‌خواهید، بر دستاوردها و نقاط قوت خود در کنار سابقه‌ی کاری‌تان تأکید کنید. در اغلب موارد با توصیفی از شایستگی‌ها و مهارت‌هایتان شروع می‌کنید و با سابقه‌ی کاری خود، به ترتیب زمانی معکوس، ادامه می‌دهید.

اگر برای شغلی مثل برنامه‌نویسی کامپیوتر، که نیازمند مجموعه‌مهارت‌های بسیار خاصی است، درخواست می‌دهید، بهتر است از قالب ترکیبی استفاده کنید، اما اگر برای اولین بار به بازار کار وارد می‌شوید و مهارت‌های ضروری را برای آن شغل ندارید، این قالب مناسب شما نیست.

طرح‌های قالب‌های نمونه رزومه کاری word

علاوه بر فرمت‌های رزومه، باید طرحی را برای رزومه‌ی خود انتخاب کنید. در ادامه تعدادی از طرح‌هایی را که می‌توانید از بینشان انتخاب کنید، آورده‌ایم:

۱. پایه یا ابتدایی (Basic)

اگر با قالب‌های رزومه‌ی ورد آشنا نیستید یا اولین بار است که نمونه رزومه کاری می‌سازید، می‌توانید با رزومه‌های ابتدایی یا پایه شروع کنید. این قالب‌ها برای متقاضیانی که سابقه‌ی کاری بالایی ندارند، در حال تغییر شغل هستند، تازه‌کار هستند یا می‌خواهند برای کارآموزی درخواست ‌بدهند و ظاهر متدوال و سنتی را ترجیح می‌دهند نیز گزینه‌ی جذابی است. این رزومه‌ها معمولا سیاه‌و‌سفید هستند و تجارب، مهارت‌ها، دستاوردها و اهداف شغلی‌ شما را به‌وضوح نشان می‌دهند.

۲. آراسته (Elegant)

اگر سابقه‌ی کاری بیش‌تری دارید و به دنبال راهی هستید که با کمک نمونه رزومه ها از سایر متقاضیان متمایز شوید، یک رزومه با طرح آراسته انتخاب کنید. حتی اگر سوابق کاری زیادی برای ذکر کردن داشته‌باشید، این فرمت بدون شلوغ شدن و پرت کردن حواس، کارفرمایان را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. اگر‌چه این طرح‌ها رنگ‌های بیش‌تری را در بر می‌گیرند و امکانات طراحی بیش‌تری از طرح‌های ابتدایی دارند، طوری طراحی شده‌اند که عاری از تزئینات غیر‌ضروری باشند و نگاه را به‌راحتی به سمت اطلاعات مهم هدایت کنند.

۳. دوصفحه‌ای (Two-page)

این قالب الگو بهترین گزینه برای متقاضیانی است که سابقه‌ی کاری طولانی دارند. اگرچه اغلب مدیران استخدامی رزومه تک صفحه ای و مختصر را ترجیح می‌دهند، اگر برای موقعیت شغلی مدیریتی، مثل معاونت یا مدیریت، درخواست می‌دهید، ممکن است ۱ صفحه‌ی اضافی لازم باشد. اگر رزومه‌ی شما شامل دستاوردها و تجارب متعدد و مرتبطی است که فشرده کردن آن‌ها جلوه‌ی کلی رزومه را کم می‌کند، می‌توانید از رزومه‌ی دوصفحه‌ای استفاده کنید که ظاهر مرتب‌تری دارد؛ با وجود این، باید تلاش کنید که رزومه‌ی شما دقیق و مختصر باشد و فقط مهم‌ترین اطلاعات را شامل شود.

۴. خلاقانه (Creative)

به طور معمول، بهتر است از متون رنگی، فونت‌هایی که خواندنشان سخت است و تزئینات غیر‌ضروری، که توجه به محتوا را کم می‌کنند، استفاده نکنید. البته قالب‌های رزومه‌ی خلاقانه‌ی مایکروسافت به شما اجازه می‌دهند که سبک و طرح را به میزان کافی به رزومه‌ی خود اضافه کنید و بدون این‌که غیر‌حرفه‌ای به نظر برسید، شخصیت خلاق خود را به کارفرما نشان دهید. این قالب‌ها امکاناتی مثل گرافیک‌های سربرگ و پاورقی را با حفظ سادگی و روانی طرح به شما ارائه می‌دهند.

این نوع از رزومه به‌خصوص برای موقعیت‌های شغلی در صنایع طراحی و خلاق مانند طراحان گرافیک، عکاسان و سایر هنرمندانی مناسب است که می‌خواهند خودشان را نشان دهند و کارفرما را از سلیقه‌ی هنری خود آگاه کنند؛ با وجود این، بهتر است متخصصانی که برای مشاغل غیر‌خلاق درخواست می‌دهند، از قالب‌های ابتدایی یا آراسته استفاده کنند.

شما می‌توانید از نسخه‌های دیگر قالب‌های ذکر‌شده (تم‌های رنگی، داده‌نمایی یا اینفوگرافیک، مبتنی بر دستاوردها، مبتنی بر اهداف شغلی و مدیریت) نیز استفاده کنید. قالب‌های رزومه‌ی متعددی برای استفاده وجود دارند؛ بنابراین، قبل از این‌که قالب یا طرحی را برای ساخت رزومه‌ی خود انتخاب کنید، خوب فکر کنید و گزینه‌ای را انتخاب کنید که به بهترین شکل شخصیت شما را بازتاب می‌دهد و سطح مناسبی از حرفه‌ای بودن را حفظ می‌کند.

نمونه های رزومه ورد را از کجا پیدا کنید؟

مایکروسافت قالب‌های رزومه‌ی رایگان را از طریق نرم‌افزار مایکروسافت ورد ارائه می‌دهد. شما می‌توانید آن‌ها را در رزومه ویزارد (Resume Wizard) با کلیک کردن روی گزینه‌های فایل (File)، جدید (New) و سایر (Other) پیدا کنید؛ هم‌چنین، می‌توانید قالب‌های رزومه‌ی رایگان دیگر را از وب‌سایت مایکروسافت آفیس دانلود کنید.

چگونه قالب نمونه رزومه word خود را پر کنید؟

وقتی قالب نمونه رزومه حرفه ای خود را  یافتید، باید تمام اطلاعات خود را در آن وارد کنید. در نظر داشته‌باشید که می‌توانید قالب‌ها را با توجه به نیاز خود تغییر دهید.

در ادامه تعدادی از عناصری را آورده‌ایم که می‌توانید از آن‌ها استفاده کنید:

۱. با سربرگ (header) شروع کنید

این گزینه باید اطلاعات تماس (نام و نام‌خانوادگی، آدرس ایمیل و شماره‌ی تلفن) را در بر گیرد.

۲. عنوان خود را اضافه کنید

بهتر است عنوان فعلی یا عنوان حرفه‌ای دل‌خواهتان را در رزومه بیاورید. این کار اختیاری است، اما اگر قصد دارید برای شغلی در صنعت فعلی‌تان درخواست دهید، می‌تواند کمک‌کننده باشد.

۳. اهداف یا بیانیه‌ی مختصری را در نمونه رزومه کاری ساده بنویسید

مرتبط‌ترین تجارب و مهارت‌های تأثیر‌گذار خود را در ۱ یا ۲ جمله خلاصه کنید یا اگر سابقه‌ی حرفه‌ای کمی دارید، اهداف شغلی‌تان را در این بخش بیاورید.

برای نمونه، «من سردبیری حرفه‌ای هستم که بیش‌ از ۸ سال در انتشارات تخصصی زیست‌شناسی تجربه‌ی کار دارم. من به دنبال موقعیت شغلی سردبیری یا مدیریت ویراستاری در مجله‌ای علمی هستم.»

۴. سابقه‌ی کاری خود را لیست کنید

فرقی نمی‌کند فرمتی که انتخاب کرده‌اید چه باشد، حتما باید تجارب کاری خود را به شیوه‌ی زمانی معکوس لیست کنید. عنوان شغلی، شرکت، دستاوردهای اصلی و بازه‌ی استخدامتان را برای هر موقعیت شغلی بیان کنید.

۵. مهارت‌ها و شایستگی‌های کلیدی خود را در نمونه رزومه کاری ذکر کنید

حتما بر مهارت‌ها و توانایی‌های مرتبط خود، که صلاحیت شما را برای آن موقعیت شغلی نشان می‌دهند، تأکید کنید؛ برای مثال، تخصص در تجهیزات و تکنولوژی‌های خاص.

۶. بخش تحصیلات را پر کنید

در این بخش باید تمام درجات دانشگاهی و گواهینامه‌های حرفه‌ای مرتبطی را که کسب کرده‌اید، بیاورید. حتما مؤسساتی که مدرک یا گواهی‌نامه‌ی شما را صادر کرده‌اند و هم‌چنین تاریخ اخذ آن‌ها را ذکر کنید.

۷. علایق خود را لیست کنید

با توجه به فضای باقی‌مانده، می‌توانید جزئیات دیگری را مثل علایق شخصی مرتبط، سرگرمی‌ها، زبان‌هایی که روی آن‌ها تسلط دارید و تجارب فعالیت‌های داوطلبانه، اضافه کنید.

به یاد داشته‌باشید که نمونه رزومه کاری حرفه ای خود را با کاور لتر (Cover Letter) خوبی همراه کنید که از طریق آن می‌توانید بیش‌تر به جزئیات، مهارت‌ها و دستاوردهایی وارد شوید که شما را برای موفقیت در موقعیت شغلی بعدی آماده کرده‌اند.

نکاتی درباره‌ی قالب‌های نمونه رزومه کاری

وقتی قالب رزومه‌ی ورد دلخواهتان را انتخاب و دانلود کردید و اطلاعاتتان را در آن وارد کردید، سعی کنید زمانی را به شخصی‌سازی و انطباق آن با موقعیت شغلی مربوطه اختصاص دهید. در ادامه نکاتی برای ساخت رزومه‌ی استاندارد ذکر شده‌است:

۱. آن را ساده نگه دارید

طرح رزومه را با اضافه کردن عناصر اضافی و بیش‌از‌حد تغییر ندهید. به این فکر کنید که افراد حرفه‌ای این طرح‌ها را طوری طراحی کرده‌اند که محتوای رزومه‌ی شما به‌آسانی قابل‌خواندن باشد.

۲. آن را مختصر نگه دارید

مدیران استخدامی که سرشان شلوغ است، قبل از این‌که رزومه را برای مرور دقیق‌تر انتخاب کنند، اغلب نگاهی سطحی به رزومه‌ها می‌اندازند تا مطمئن شوند که متقاضیان واجدشرایط هستند. حتما اطلاعات نامرتبط یا خیلی قدیمی را حذف کنید و کلمات کلیدی‌ای را که در توصیف موقعیت شغلی آمده‌اند و با پیشینه‌ی شما هم‌خوانی دارند، در رزومه بیاورید. حتما باید صلاحیت خود را برای آن شغل خیلی واضح و سریع به کارفرما منتقل کنید.

۳. نام مشخصی را برای فایل خود انتخاب کنید

هیچ‌گاه فایل رزومه‌ی خود را با عنوانی کلی مثل «رزومه» یا «resume.doc» برای کارفرما ارسال نکنید. رزومه‌ی خود را با این عنوان در سایت شغل‌یابی یا نرم‌افزار درخواست‌دهی شرکت ثبت نکنید، زیرا در بین رزومه‌های متقاضیان دیگر گم می‌شود. نام فایل خود را تعییر دهید تا شناسایی آن راحت‌تر شود. ترکیب نام کامل یا حرف‌ ابتدایی آن با نام خانوادگی‌تان می‌تواند گزینه‌ی مناسبی باشد؛ برای مثال، «MatthewValdez.doc».

۴. رزومه‌ی خود را تصحیح و بازخوانی کنید

رزومه‌ی شما باید عاری از هرگونه غلط دستوری یا املایی باشد. حتما قبل از ارسال رزومه، متن آن را بازخوانی و تصحیح کنید؛ هم‌چنین، می‌توانید از یکی از دوستان یا همکارانتان بخواهید که آن را بررسی کند تا اشتباهاتی را که شما متوجه نشدید، تصحیح کند.

۵. فایل نمونه رزومه کاری ساده را به صورت پی‌دی‌اف ذخیره کنید

وقتی نمونه رزومه حرفه ای یا سی وی (CV) خود را نهایی کردید، حتما فرمت فایل را به پی‌دی‌اف تغییر دهید. این کار رزومه‌ی شما را در برابر هرگونه مشکلات مربوط به فرمت مصون می‌کند و طرح‌ها و فونت‌هایتان به همان صورتی که می‌خواهید، نشان داده‌ می‌شوند. کامپیوتر‌ها و نسخه‌های مختلف ورد مجموعه‌فونت‌های متفاوتی دارند و اگر رزومه‌ی شما فونت‌ها و عناصر خاصی داشته‌باشد، ذخیره‌ به صورت پی‌‌دی‌اف می‌تواند ظاهر آن را همیشه یکسان نگه دارد.

بعد از ساخت پی‌دی‌اف، آدرس ایمیل خود را هایپر‌لینک (hyperlink) کنید تا ارتباط با شما راحت‌تر شود. می‌توانید فایل پی‌دی‌اف را باز کنید و به‌ترتیب روی گزینه‌های فایل (File، ویرایش محتوا (Content Editing)، اضافه کردن (Add) و ویرایش لینک (Edit Link) کلیک کنید. متنی را که می‌خواهید هایپرلینک کنید، برگزینید و آدرس ایمیل خود را در پنجره‌ی باز‌شده وارد کنید.

رزومه‌ی شما اولین برداشت کارفرما از شماست؛ بنابراین، نمونه رزومه کاری حرفه ای شما ضروری است که رزومه‌ای حرفه‌ای و جذاب باشد. با استفاده از نمونه یک رزومه کاری خوب می‌توانید مطمئن شوید که محتوای رزومه‌‌ی شما مهارت‌ها و اطلاعاتتان را به واضح‌ترین و مؤثرترین شکل ممکن نشان می‌دهد.

ساخت رزومه در رزومه ساز  آنلاین کاربوم

استخدام تهران

جدیدترین فرصت‌های شغلی شرکت‌های معتبر را در صفحه آگهی استخدام ببینید.

منبع: indeed.com